Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Ένα ξέρω ,ότι τίποτα δεν ξέρω!!!



Ένα ξέρω ,ότι τίποτα δεν ξέρω!!!
Μ’ αυτά τα λόγια ενός σοφού ,χρόνια που υποφέρω.
Χρόνια στον νου μου, που  την αλήθεια αναζητώ.
Χρόνια πολλά που ψάχνω ,απαντήσεις για να βρω.


Όταν σοφό με λέει εμένα ο κόσμος , υποφέρω.
Γιατί γνωρίζω πια καλά ,πως τίποτα δεν ξέρω.
Μισές αλήθειες μοναχά, μου έδωσαν να ζω.  
Την όλη αλήθεια ,όμως θέλω και αυτήν ζητώ. 

Δεν πίστεψα εγώ ποτέ, στού μπαμ ,αυτή την θεωρία
Όλα αυτά φαντάζουνε ,σαν τα μελλοντικά  αστεία
Ήταν τυχαίο αυτό το μπαμ και όλα όσα έχουν γίνει;
Η ήταν κάποιος άπειρα σοφός , που άναψε το φιτίλι;


Ο κόσμος λέει ,πως όλα τα έχει φτιάξει ο Θεός.
Αυτό κι εγώ που λέω. Αλλά… πως έγινε αυτός;
Ότι μου λένε ,εύκολα ,ποτέ μου δεν  πιστεύω.
Σε δεύτερη σκέψη ,το μυαλό μου ταξιδεύω.


Πίσω από ότι γίνεται, πάντα εγώ γυρεύω την αιτία.
Η πρώτη εικόνα που κοιτώ ,σε εμένα δείχνει αστεία.
Πίσω από ότι βλέπω , πάντοτε ,άλλο ψάχνω να βρω.
Στο βάθος της εικόνας η αλήθεια και αυτήν  αναζητώ.

Αν στο μυρμήγκι ψίχουλο ,το χέρι μου πετάξει.
Το μάννα πέφτει εξ ουρανού, εκείνο θα φωνάξει!!
Ένα έντομο που πνίγεται, αν βγάλω απ’ το νερό.
Στα μάτια του τότε εγώ ,δεν μοιάζω με Θεό; !!


Για ποιον στο σύμπαν ,το μυρμήγκι είμαι άραγε εγώ;
Κι αυτός στο σύμπαν ,για ποιον μυρμήγκι τάχα είναι;
Σαν έντομο  του σύμπαντος εγώ , αν πέσω στο νερό;
Ποιος  θα με σώσει η θα πει ,μες το νερό σου μείνε;


Πάνω από εμένα  ποιος ;και πάνω από εκείνον τι;
Πάρα πολλά  ερωτήματα, χιλιάδες αναπάντητα γιατί.
Και όσο ετούτα σκέπτομαι, και  απλώνω το μυαλό.
Λυπάμαι που οι άνθρωποι ,με έχουνε για σοφό.


Ένα ξέρω ,ότι τίποτα δεν ξέρω!!!
Μ’ αυτά τα λόγια ενός σοφού ,χρόνια που υποφέρω.
Χρόνια στον νου μου, που  την αλήθεια αναζητώ.
Χρόνια πολλά που ψάχνω ,απαντήσεις για να βρω.


Πια είναι η ενέργεια αυτή ,στο σύμπαν που κυλά;
Που αν τα πας καλά μ’ αυτήν, όλα σου παν καλά;
Για όλα ψάχνομαι παντού  και απάντηση γυρεύω.
Για ότι οι άλλοι μου μιλούν, εύκολα δεν πιστεύω.

Αυτόν που αγαπάει ο Θεός,  λένε ,τον δοκιμάζει.
Και όταν την τάξη του περνά ,τότε και τον δοξάζει.
Τυχαίο λάθος είμαστε ; του σύμπαντος μικρόβια;
Η πνεύματα υπό δοκιμή ;  παλιά , υπεραιωνόβια;


Που πάει η ανθρώπινη ψυχή ,από τον θάνατο μετά;
Χάνεται; εξαφανίζεται ; η στα ψηλά ζει και πετά;
Τέτοια περνάν από το μυαλό κι απάντηση γυρεύω.
Στην γνώση ,σε άλλο επίπεδο , θα ήθελα να ανέβω.


Αν εξωγήινοι κι αλλού ,στο σύμπαν τάχα υπάρχουν;
Αναρωτιόμαστε όλοι μας και αν εδώ θα φτάσουν;
Εγώ κοιτάω ποιο βαθιά ,σ’ αυτό που λένε οι τόσοι.
Για μένα το ερώτημα ,δεν είναι το αν, αλλά το πόσοι;


Ποια δύναμη, άλλους τους ζει ,μες τα χρυσά ντυμένους;
Ενώ οι υπόλοιποι άλλοι ζουν ,σαν τους καταραμένους;
Τι είναι η τύχη που ζητούν ,του κόσμου οι απελπισμένοι;
Αλλά αυτή πηγαίνει πάντοτε ,σε όσους είναι βολεμένοι;


Γιατί την γνώση που εγώ  ζητώ ,το σύμπαν μου στερεί;
Και αν δοκιμάσω να την βρω, με τον Αδάμ με απειλεί;
Τοις εκατό το δέκα λένε ,δουλεύει το ανθρώπινο μυαλό.
Το άλλο ενενήντα όμως ,που χρόνια εγώ , ζητώ να βρω.


Είμαστε όντα άξια; με σχέδιο φτιαγμένα ,θειων νοημάτων;
Η κήπος με λαχανικά; για την συγκομιδή συναισθημάτων;
Για αυτά και άλλα το μυαλό ρωτώ,  απάντηση που  ψάχνω.
Είμαι του μπαμ ατύχημα ; η υπάρχει λόγος που υπάρχω;


Όσους γνωρίζω τους ρωτάω για  αυτά, απάντηση κανείς.
Και όλοι γελάνε και μου λένε ,μην τα σκαλίζεις θα καείς.
Εγώ πιστεύω ,απ’ τον Θεό να μάθω, αν ήτανε απαγορευμένο.
Δεν θα είχα τον μηχανισμό, τα ερεθίσματα αυτά να παίρνω.!!!  .


Όλα στον νου γυρίζουνε ,χιλιάδες αναπάντητα  γιατί .
Ψάχνω εδώ ,κοιτάω αλλού , καμιά απάντηση σωστή.
Και όσο ετούτα σκέπτομαι, και  απλώνω το μυαλό.
Λυπάμαι που οι άνθρωποι ,με έχουνε για σοφό.


Ένα ξέρω ,ότι τίποτα δεν ξέρω!!!
Μ’ αυτά τα λόγια ενός σοφού ,χρόνια που υποφέρω.
Χρόνια στον νου μου, που  την αλήθεια αναζητώ.
Χρόνια πολλά που ψάχνω ,απαντήσεις για να βρω.


Μην  είμαι ένα μικρό τσιπακι ,κάποιου υπολογιστή;
Τούτο πολλές φορές ως τώρα  , το έχω αναλογιστεί.
Ένα τσιπακι τόσο δα, με μια ασήμαντη ,μηδαμινή αξία;
Χωρίς ρόλο σημαντικό ,στού υπολογιστή την λειτουργία;

Μήπως ότι στα μάτια μου ,φαντάζει  αληθινό;
Είναι ένα ψέμα μέγιστο, μην είναι κάτι εικονικό;
Μήπως ότι μου μάθανε ,τάχα πως είναι αλήθεια;
Είναι μια τέλεια συλλογή ,με κάποιων παραμύθια;


Γιατί η γνώση που ζητώ στο σύμπαν, να είναι κλειδωμένη; 
Απ’ του μυαλού το δέκα τα εκατό , να είναι  απαγορευμένη;
Με του Αδάμ την απειλή ,γιατί την γνώση μου στερούνε;
Τι που αν θα μάθω τάχα εγώ ,έχουν να φοβηθούνε;

Εγώ την γνώση επιζητώ, του σύμπαντος την πάσα αλήθεια.
Ετούτη η αναζήτηση, χρόνια μου έγινε βαριά συνήθεια.
Έτσι απόψε το τολμώ ,στον κάτοχο της γνώσης να ζητήσω.
Για μια στιγμούλα,  την γνώση που γυρεύω να αποκτήσω.


Για μια στιγμούλα μόνο μια, εσύ των πάντων γνώστη.
Δώσε μου την γνώση που ζητώ και έχω ανάγκη τόση.
Του σύμπαντος τα μυστικά ,άσε εμένα  να γνωρίσω.
Και την ψυχή απ’ το σώμα μου ,άσε με να χωρίσω.


Δείξε μου αλήθειες που ζητώ, αλήθειες που γυρεύω.
Που τόσα χρόνια στο μυαλό, τις νύχτες ανιχνεύω.
Σαν τον Αδάμ έτσι και εγώ, την γνώση αναζητάω.
Την άγνοια δεν την μπορώ, στην άγνοια πονάω.

Πάνω από εμένα  ποιος ;και πάνω από εσένα τι;
Χιλιάδες τα  ερωτήματα, μάθε μου απόψε τα γιατί.
Δώσε μου όλη την γνώση σου, μην κρύψεις μυστικό.
Να μην ντραπώ πια στην ζωή ,αν θα με πουν σοφό.


Ταξίδεψε με μακριά ,στού σύμπαντος τα άπειρα τα όρια.
Για χάρη μου, δώσε  στην γνώση μου ,όλα τα περιθώρια.
Και αν στην γνώση το μυαλό μου, δεν αντέξει δυστυχώς.
Πριν να καεί θα ξέρω ,ότι για μια στιγμή, ήμουν σοφός!!


Έτσι και έγινε λοιπόν, απόψε ,για μια στιγμή ήμουν σοφός.
Και αύριο στην γειτονιά ,θα εμφανιστεί ακόμα ένας τρελός.
Χαίρομαι τώρα που ποτέ ,σοφό ξανά δεν θα με ξαναπούνε.
Για ότι είδα θα μιλώ ,μα οι σοφοί θα λένε ,έναν τρελό ακούνε.!!!


John Fenix

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Μπορείς μου λες



Μπορείς μου λες
Μέσα σε δάσος μαγεμένο να βαδίζεις
Χωρίς νεράιδες και αερικά να λογαριάζεις
Και όταν τους ίσκιους απ’ τα δέντρα θα φοβάσαι
Από τον φόβο σου, ποιο δυνατή εσύ να’ σαι

Μπορείς μου λες
Με δράκους και ιππότες να παλέψεις
Καράβια με κουρσάρους να κουρσέψεις
Στα σύννεφα σαν Πήγασος λες θα πετάξεις
Σαν άγγελος μου λες πως στον Θεό θα φτάσεις


Δεν  απορώ  λοιπόν μετά ,που δεν μπορείς
Να αγαπήσεις στην ζωή κάποιον στα αλήθεια
Εκεί που ψάχνεις , πώς θες αγάπη για να βρεις;
Αφού η αγάπη που ζητάς δεν ζει στα παραμύθια

John Fenix

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Προσευχή στην Παναγία την Γιάτρισσα.

  

















Γλυκιά μου Παναγιά
Του Κύριου και Θεού μου η Μητέρα.
Ανθρώπων ασθενούντων Γιάτρισσα.

Στο Άγιο σου εικόνισμα, με αγάπη και δέος γονατίζω
Κάτι που θέλω να σου πω, βγαλμένο απ’την ψυχή ,σου ψιθυρίζω
Με βρήκαν θύελλες ζωής, καλή μου Παναγία
Βάσανα και άτυχες στιγμές, μου έβλαψαν την υγεία.
Πονώ και κλαίω Μάνα μου και του Θεού μου Μάνα.
Με δάκρυα βγαλμένα απ’ την ψυχή και σου ζητώ το θάμα.
Θεράπευσε με Παναγιά, τόσο που σ’ αγαπώ, τόσο που σε πιστεύω.
Τούτο το θαύμα Γιάτρισσα, για εμε να κάνεις ,σου γυρεύω.
Έχεις τον τρόπο Γιάτρισσα Παναγιά ,έχεις τον τρόπο τον δικό σου!!
Φτάνει μια λέξη, Μάνα ,εσύ να πεις, στον Κύριο μου και υιό σου.
Γίνου για εμε μεσίτρια, μίλα για εμε, την χάρη θα στην κάνει.
Μια λέξη μόνο Παναγιά. Για να γίνω καλά, μια λέξη μόνο φτάνει!!!


John Fenix

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Έκπτωτος Άγγελος



Έκπτωτος Άγγελος

Πέταξα πάλι απόψε στα ψηλά
Μήπως και συναντήσω εσένα
Εσένα που ένας άγγελος φυλά
Ποτέ να μην βρεθείς με εμένα

Στα σύννεφα ψάχνω να σε βρω
Σε αστερισμούς και γαλαξίες
Στου σύμπαντος τα όρια ζητώ
Να βρω που σε έχουν οι αξίες

Άγγελος έκπτωτος είμαι εγώ
Και άγγελο να δω δεν πρέπει
Μα πάντοτε  εσένα θα ζητώ
Όσο το πέταγμα μου αντέχει

John Fenix

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

Ο ζητιάνος



Ο ζητιάνος

Μες την ζωή του ήταν τρανός, ήταν μεγάλος.
Τώρα στου δρόμου την γωνιά, ένας ζητιάνος.
Το χέρι απλώνει στους διαβάτες και ζητάει.
Λίγα λεφτά αν έχουνε , ψωμάκι για να φάει.


Όλα του τα ‘δωσε η ζωή ,πλούσια και λαμπρά.
Καράβια ,σπίτια ,μέγαρα ,αμέτρητα λεφτά.
Φίλους απέκτησε πολλούς ,σε όλη του την ζωή.
Και σκόρπαγε τα χρήματα ,αγάπη για να βρει.


Κακό ποτέ δεν έκανε ,δεν έβλαψε κανένα.
Μόνο αγάπη έψαχνε , παλιά απωθημένα.
Κάποια αυτόν που θ’ αγαπήσει αληθινά.
Για αυτό που είναι κι όχι για τα λεφτά.

Όλο το χρήμα ξόδεψε ,σε ψεύτικες αγάπες.
Η αγάπη αν αγοράζεται ,γινόμαστε πελάτες.
Αγάπη δεν εγνώρισε ,έτσι που την ζητούσε.
Και όσο έψαχνε ,τόσο λεφτά σκορπούσε.


Όλα στα δίνει η ζωή και πίσω στα ζητάει.
Αν δει ότι το Δώρο της σε λάθος χέρια πάει.
Έτσι κι αυτός τα έχασε ,όλα του τα λεφτά.
Σε μιας στιγμή ανάποδη, χάθηκαν ξαφνικά.


Όλοι οι φίλοι οι καλοί ,άφαντοι σε μια μέρα.
Κανείς δεν τον βοήθησε ,ξανά ούτε καλημέρα.
Σε μια στιγμή εχάθηκαν , όσα είχε αποκτήσει.
Και όλα αυτά χωρίς ποτέ ,αγάπη να γνωρίσει.

Τώρα στου δρόμου την γωνιά ,ζητά ελεημοσύνη.
Ο πλούσιος και ο τρανός ,για δες τι έχει γίνει.
Με τα λεφτά δεν μπόρεσε , αγάπη για να βρει.
Τώρα ζητιάνος στην γωνιά , απ’ την αγάπη ζει.!!


John Fenix

Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Τι να’ ναι άραγε;


Τι να’ ναι άραγε;

Τι να’ ναι άραγε χειρότερο;
Να χάσεις ,πολεμώντας ,στην μάχη την ζωή σου;
Η την τιμή σου ,στην υποχώρηση;

Τι να’ ναι άραγε ατιμότερο;
Να προδώσεις από μόνος ,όσους τάχτηκαν μαζί σου;
Η να προδώσεις στην ανάκριση;

Τι να’ ναι άραγε σοφότερο;
Να αλλάξεις γνώμη ,αν λάθος έχεις συμβουλέψει το παιδί σου;
Η να επιμένεις στην αρχική σου άρνηση;

Τι να’ ναι άραγε σωστότερο;
Χωρίς τον πόνο της αγάπης να περάσεις την ζωή σου;
Η να αφεθείς μες της αγάπης την εξάρτηση;

Τι να’ ναι άραγε εξυπνότερο;
Να προκαλέσεις τον εχθρό για μάχη ,στην έδρα την δική σου;
Η να κερδίσεις με μια μόνο συζήτηση;

Τι να’ ναι άραγε ομορφότερο;
Κάθε στιγμή μες την ζωή, να ζω και να μοιράζομαι μαζί σου;
Σε τούτο δεν χωράει Η.
Αυτή είναι η μοναδική σωστή ,για εμένα απάντηση!!!!!!

John Fenix

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Κυριακή.Μια μέρα για ξεκούραση.

Η Ιστορία που θα διαβάσετε είναι εντελώς φανταστική, αν και θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα από εμάς. Καλή Κυριακή σε όλους.

 
Κυριακή.
Μια μέρα για ξεκούραση.


Πέρασε δύσκολα ετούτη η εβδομάδα.
Έκανε ζέστη κι ένοιωθα ότι θα εκραγώ.
Με ταλαιπώρησε πολύ η άτιμη ριμαδα.
Μα ήρθε ξανά η Κυριακή και θα ξεκουραστώ.

Κοιμήθηκα από το Σάββατο νωρίς,
ώρες πολλές στον ύπνο να το ρίξω.
Που να το φανταζόμουνα όμως, ο δυστυχής,
την Κυριακή τι μου μελε, ο δόλιος να τραβήξω!!

Στις έξι η ώρα το πρωί λαχτάρησε η ψυχή μου.
Η γάτα έκανε έφοδο να φάει το καναρίνι.
Ξύπνα, μας κάνανε έφοδο φωνάζω στην καλή μου,
αρπάζω ότι είχα δίπλα μου, μα ήταν μανταρίνι

Με όση φωνή μου έβγαινε μέσα στην σαστιμάρα,
φωνάζω, πίσω ρε και σας έφαγα, κρατάω μια σαλάτα
Μέσα στον ύπνο ,τι να έλεγα? είπα μια σαχλαμάρα.
Πάω κουζίνα, ανάβω φως, μιαου μου λέει η γάτα!

Με τα πολλά ξανάπεσα μήπως και κοιμηθώ,
μα είχα ξεχάσει στον εαυτό μου να θυμίσω.
Του παλιατζή το πέρασμα κάθε Κυριακή οχτώ.
Πάει ο ύπνος, πέταξε, θυμίστε μου να βρίσω

Κάνω καφέ και πάω αυλή, την μέρα μου ν’ αρχίσω.
Όμορφα να ξεκουραστώ και το μυαλό ν’ αδειάσω.
Μα ήτανε πάλι γραφτό, πάλι να λαχταρίσω.
Κάποιος ξάφνου μου φώναξε, αν θέλω  κοπριά να αγοράσω


Βγαίνει η καλή μου στην αυλή, πόσο καλέ την έχεις;
Ελπίζω να ρωτάς για κοπριά της λέω εγώ, εντάξει;
Τρία σακιά λέει αυτή, ξεφόρτωσε τα στην αυλή άμα αντέχεις.
Όπως το καταλάβατε, το όμορφο το ξύπνημα, μόλις είχε πετάξει.

Γέμισε η αυλή μου κοπριά από τον κοπροπολη,
και για τρεις ώρες τάιζα , φαγακι στα λουλούδια
Η μπόχα εξαπλώθηκε στην γειτονιά μου όλη
κι ο γείτονας για εκδίκηση, στη διαπασών τραγούδια



Ένα κεφάλι τούμπανο κι η μέση με πονάει.
Πάω να κάνω ένα ντους λίγο να ξαποστάσω.
Τότε η καλή μου σκέφτηκε ότι με αγαπάει
Και δεν μπορούσα μες το ντους  σαπούνι για να πιάσω!



Πάει κι αυτό ,τελείωσε, έφαγαν τα φυτά μου.
Ετσιμπησα κάτι και γω, !!!!έφτασε μεσημέρι.
Βγήκα στον κήπο μου ξανά, βλέπω την πεθερά μου
κι όλο το σοι της μαζί να μου κουνά  το χέρι!


Γεια σου παιδί μου ήρθαμε, όλοι για μπι μπι κιου
βρήκαμε κάτι κρέατα μούρλια από μια στάνη.
Ημέρα για ξεκούραση ας πάμε ατού γαμπρού
που στα ψησίματα κανείς μας δεν τον φτάνει

Βγαίνει απ’το σπίτι η γλυκιά, αρχίζει τα φιλάκια
Μαμά, Μανόλη, Σουλα μου, σοι μου αγαπημένο,
Χαρουλη, Τίνα, Ευλάμπιε, καλώς τα ανιψάκια
Και γω αντί για αγκαλιά παρέλαβα, το κρέας τυλιγμένο!

Τα υπόλοιπα φαντάζεστε, κάρβουνα, λάδια, ξύδια
Τρώγαμε και γλεντούσαμε, όλοι ευτυχισμένοι
Για ώρες τρεις μασούλαγαν, μου έπρηξαν τα ……..{συμπληρώστε το κενό με λέξεις που ταιριάζουν.
                                                                                    όπως  μύδια, αντίδια ,φρύδια κ.λ.π}
Κι έφυγαν όλοι τους αυτοί, κατενθουσιασμένοι!!


Έτρεμα απ’ την κούραση και την ταλαιπωρία,
καθώς καθάριζα αυτά που οι άλλοι είχαν αφήσει.
Μα η Κυριακή δεν τέλειωσε, υπάρχει ιστορία,
Φέρνει ο γείτονας κι αυτός κρέατα για να ψήσει.

Τράκα τσιγάρο το’ξερα, τράκα  για φράγκα εντάξει
Τράκα για θράκα βρε παιδιά δεν μου’χει ξανατυχει.
Μας πήρε και τα κόκαλα που είχαμε πετάξει,
τάχα ότι θα τα έδινε στον σκύλο του Ευτυχη.

Η ώρα έφτασε επτά μέχρι να καθαρίσω.
Τα πόδια δεν με βάσταγαν απ’την ταλαιπωρία.
Έψαχνα να βρω μια σκιά, κάπου για να καθίσω.
Σαν τον φαντάρο ένιωθα μετά από πορεία..

Και για να μην πολυλογώ μ’αυτην την ιστορία,
σε λίγο φτάνει ξάδελφος τραγουδιστής μεγάλος.
Μαζί με φιλαράκια του σαν μέλη από μαφία
Επίσκεψη για βραδινό, φτάνει και κάποιος άλλος.

Τελειώσαμε στις έντεκα εγώ στα μέσα κι έξω.
Τρέχω εδώ τρέχω εκεί, όλους να τους προλάβω.
Παραμιλώ από κούραση και οχτώ κιλά κρασάκι
Της ανοικτής παλαμεως παράσημο θα λάβω

Και δεν μου φταναν όλα αυτά, έχω και την γλυκιά μου.
Σουναμενη, κουναμενη στις έντεκα το βράδυ,
κι ενώ από την κούραση εβουιζαν τα’αφτια μου
Μωροοο. Μου λέει πονηρά, γιαααα έλα στο κρεβάτι!!

Κατά τις δωδεκάμισι  όλα είχαν τελειώσει
και βγήκα στο μπαλκόνι μου τα’ αστέρια για να δω.
Όλο αγωνία σκέφτηκα πότε να ξημερώσει,
να πάω στην δουλειά μου, για να ξεκουραστώ!!!!



John Fenix

Εμείς οι δυό

  
Εμείς οι δυό



Εμείς οι δυο
Αγαπηθήκαμε πολύ
Μέσα σε τούτη την ζωή
Και προχωράμε
Εμείς οι δυο
Κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό
Δίνουμε μάχες και οι δυο
Μαζί νικάμε

Εμείς οι δυο
Δυο της αγάπης  οπαδοί
Μέσα σε τούτη την ζωή
Μόνο αγαπάμε
Εμείς οι δυο
Που μας πολέμησαν πολλοί
Με του ερωτά μας το φιλί
Τους πολεμάμε

Εμείς οι δυο
Και για την άλλη ζωή
Κι οι δυο μαζί, εγώ και συ
Μαζί θα πάμε
Εμείς οι δυο
Τα δυο σου χέρια να κρατώ
στα χέρια μου σαν φυλακτό
και δεν φοβάμαι

Εμείς οι δυο, που γεννηθήκαμε ο ένας για τον άλλο
Και στην ζωή μας ζήσαμε , έναν έρωτα μεγάλο
Εμείς οι δυο και στον παράδεισο μαζί θα πάμε
Γιατί αγάπη μου ,εμείς οι δυο, ξέρουμε να αγαπάμε

John Fenix

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

Με κοίταξες.


Με κοίταξες.


Με κοίταξες.
Και μες τα απορημένα μάτια σου, φωναζε το παράπονο
Με κοίταξες. Και βιαστικά με δίκασες.
Δεν φταίω εγώ που βρέθηκες ,να ζεις σε κόσμο άπονο.

Με κοίταξες.
Και μες τα πονεμένα μάτια σου, της θλίψης η απορία
Με κοίταξες. Με μια ματιά με ρήμαξες
Άλλοι όμως σε άφησαν, σε αυτήν του δρόμου την γωνία
               
Με κοίταξες.
Και μέσα από τα μάτια σου, είδα στο βάθος της ψυχής σου
Με κοίταξες. Με μια ματιά με δίδαξες
Ήταν μαρτύριο για σένανε ,η κάθε μέρα της ζωής σου

Με κοίταξες
Βαθιά από μέσα σου βουβά ,δειλά, με παρακάλεσες
Με κοίταξες. Και την ψυχή μου άρπαξες
Με μένανε σκυλάκι μου θα’ ρθείς, αφού για αγάπη κάλεσες

John Fenix

Η επανάσταση του σκλάβου


Η επανάσταση του σκλάβου


Γεννήθηκα ελεύθερος ,πνεύμα αγνό και άγιο.
Οι μοίρες πριν να φύγουνε, μου είπανε κουράγιο.
Ευχή μου δώσαν δυνατή ,να μάθω την  ζωή.
Και μ’ άφησαν μονάχο μου ,σ’ αυτήν την φυλακή.

Και ανέλαβαν οι άνθρωποι ,άνθρωπο να με κάνουν.
Όπως εκείνοι τα έμαθαν ,τα ίδια να μου μάθουν.
Ανάμεσα σας για να ζω, να μάθω να υπάρχω.
Ότι βιώνεται εσείς ,  και γω, τον ίδιο βίο να διάγω.

Μου είπαν είσαι Χριστιανός, διάβασε για να μάθεις.
Κακό μην κάνεις στην ζωή, γιατί κακό θα πάθεις.
Για εμάς σκοτώθηκε ο Χριστός, μας δίδαξε αγάπη.
Και να φοβάσαι τον Θεό ,μην πάθεις καμιά βλάβη.

Όταν ξυπνάς κάθε πρωί ,να κάνεις τον σταυρό σου.
Ποτέ μην κάνεις την ζημιά, ποτέ στον διπλανό σου.
Όταν στον δρόμο δεις παπα, να του φιλάς το χέρι.
Γύρνα και  άλλο μάγουλο, αν κάποιος σου την φέρει.

Αυτά και άλλα μάθαινα ,άνθρωπος για να γίνω.
Κι άρχισα με όλα αυτά να ζω ,και άρχισα να δίνω.
Ανάμεσα σας για να ζω , ένας όπως κι οι άλλοι.
Και έπαιρνα για αντάλλαγμα ,σφαλιάρες στο κεφάλι.

Με είχαν φτιάξει για εσάς ,έναν υπέροχο  χαζό
Φοβόμουν πάντα τον Θεό, αντί για να τον αγαπώ
Με μάθανε στο σύστημα ,να σκύβω το κεφάλι
Και όσο χαμήλωνα εγώ ,ψηλά ανέβαιναν οι άλλοι


Άρχισα πια να ψάχνομαι ,μεγάλος που είχα γίνει.
Γύρω μου όλα ψεύτικα, το ψέμα μου την δίνει.
Ότι μου είπαν έκανα, μα ήμουν κάποιος άλλος.
Ελεύθερος γεννήθηκα, σκλάβος ήμουν μεγάλος


Πνεύμα αγνό και ελεύθερο ,βρέθηκα σε καλούπια.
Με φόβισαν με τον Θεό ,να ζω με τα  χαρούπια.
Στον φόβο μου επένδυσαν ,ολόκληρο  παιχνίδι.
Ενώ οι παπάδες έτρωγαν ,στο καπηλειό κοψίδι.


Δεν με είχαν μόνο στου Θεού ,λάθος δασκαλεμένο.
Μα όλο το σύστημα της γης ,με είχε καλουπωμένο.
Ένιωσα να τρελαίνομαι ,με όλη αυτήν την πλάνη.
Όλοι μας ένας αριθμός, σκλάβους μας έχουν κάνει.

Με την θρησκεία μας κρατούν, κάτω καθηλωμένους.
Να μην κοιτάξουμε ψηλά ,κόντρα στους βολεμένους.
Μας δώσανε για σύστημα, τάχα ,κάποια δημοκρατία.
Την  ώρα που αυτοί ,ζούνε καλά ,μέσα στην αναρχία.

Ότι γουστάρουν κάνουνε, λογαριασμό δεν δίνουν.
Mόνο για κατανάλωση , να υπάρχουμε αφήνουν.
Καμία αξία πουθενά , όλες παντού ξεθωριασμένες
Tα όνειρα και οι ελπίδες μου, είναι υποθηκευμένες.

Και επαναστάτησα εγώ, εγώ και ο εαυτός μου.
Δεν είμαι σκλάβος κανενός, ούτε ο αδελφός μου.
Και τα καλούπια έσπασα ,λευτέρωσα την σκέψη.
Ελεύθερος είμαι ξανά κι αυτό πολύ μ’ αρέσει.

Με τον Θεό τα μίλησα , τον αγαπάω και το βλέπει.
Δεν τον φοβάμαι τώρα πια, τον σεβασμό μου έχει.
Απ’ τους ανθρώπους λεύτερο, άφησα το μυαλό μου.
Και αποφάσισα να ζω ,σε κόσμο ποια δικό μου.


Στον κόσμο μου δεν συγχωρώ ,όποιον με βλάψει.
Μάγουλο δεν ξαναγυρνώ, απάντηση θα αρπάξει.
Όλο τον κόσμο θα αγαπώ ,γιατί έτσι είναι σωστό.
Για την αγάπη όμως αυτή, θύμα δεν θα πιαστώ.

Σκλάβος εγώ ποτέ ξανά ,ποτέ !! δεν πρόκειται να γίνω.
Και τα παιδιά μου ελευθέρα ,να σκέπτονται θα αφήνω.
Πάντα θα ζω με τις αρχές ,ελευθέρου ανθρώπου.
Δεν θα είμαι εγώ επένδυση, του κάθε κερδοσκόπου.


Παπάδες και πολιτικούς ,ποτέ ξανά, δεν θα πιστέψω.
Ποτέ μου δεν θα πουληθώ, εμένανε για  να βολέψω.
Πάλι θα ξαναγεννηθώ, σαν πνεύμα αγνό και άγιο.
Κι όχι σοφός να περπατώ, με το μυαλό μου άδειο.


Απόψε ελευθερώνομαι , σπάω επιτέλους τα δεσμά μου.
Ελεύθερος θα σκέπτομαι και θα πιστεύω τα δικά μου.
Τον φόβο που μου δώσατε , πίσω θα σας τον δώσω
Με τα γραπτά μου ελεύθερος ,κι άλλους να λευτερώσω.



John Fenix

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

Φύτεψα έναν σπόρο.


Φύτεψα έναν σπόρο.

Με φαντασία ,κάποια  όνειρα και με ελπίδες
Κι όσα μου έφεραν της ζωής μου οι καταιγίδες
Μάζεψα γνώσεις, εμπειρίες και άπειρη αγάπη
Κι όσα μου μάθαν  της ζωής λάθη και  πάθη

Και όλα ετούτα μαγικά μετέτρεψα σε σκέψεις
Σκέψεις που σε καλούν μ’αυτές να ταξιδέψεις
Μετά τις σκέψεις έβαλα σε ένα μικρούλη  σπόρο
Που φύτεψα απρόσκλητος στου κόσμου σας τον χώρο

Αν τον ποτίσετε σωστά δέντρο ζωής θα γίνει
Δέντρο που όσο αγαπάς, γνώσης καρπούς θα δίνει
Φύτεψα έναν σπόρο απ’ της ζωής μου το σχολείο
Τίτλο του έδωσα και  το έκανα για εσάς βιβλίο

John Fenix

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012

Χρόνια τη ψυχή μου ταξιδεύω


Χρόνια τη ψυχή μου ταξιδεύω


Χρόνια την ψυχή μου ταξιδεύω.
Σε κόσμους δύσκολους και μακρινούς.
Να βρω μια όαση ψυχής γυρεύω,
κάπου, να δικαιώνουν τους σωστούς !!

Πέτα ψυχή ,πέτα ψηλά ,πέτα και πάλι.
Μην σε κουράζουν της ζωής μας τα δεινά.
Εσύ δεν έσκυψες ποτέ σου το κεφάλι,
και τα φτερά σου ήταν πάντα δυνατά

Πέτα σε κόσμους μακρινούς και γαλαξίες.
Φτάσε στο άπειρο, στο σύμπαν, στο μετά..       
Κάπου θα αξίζουν οι δικές μας οι αξίες.
Κάποιος θα υπάρχει  την αλήθεια  να τιμά.

Πέτα ψυχή μου ταπεινή, αγνή κι ωραία.
Βρες μου ,την όαση που χρόνια αναζητώ.
Πάμε μακριά , πάμε ψηλά, σε μέρη νέα.
μέσα στο ψέμα αυτό, δεν θέλω πια να ζω.

Χρόνια την ψυχή μου ταξιδεύω.
Πάνω από έρημους, βουνά ,ωκεανούς.
Καινούργια μονοπάτια εγώ γυρεύω.
Ψάχνω να βρω ,καινούργιους ουρανούς!!!

Μην σταματάς ψυχή μου να πετάς.
Κάπου υπάρχει η δικαίωση για μας.
Μην σταματάς ψυχή, μην σκύβεις το κεφάλι,
όταν θα βρεις την όαση θα γεννηθείς και πάλι.!!!!!


John Fenix

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Ήμουνα



Ήμουνα

Ήμουνα ένα δέντρο ,που δεν έβγαλε ποτέ καρπούς
Που στα κλαδιά μου δεν κελάηδησαν ποτέ αηδόνια 
Απλά υπήρξα εδώ ,σε αυτούς τους άγονους καιρούς
Και πάντα ήταν τα φύλα μου, καμένα από τα χιόνια

Ήμουνα ένα κύμα ,που ποτέ δεν βγήκε στην στεριά
Την μια ήμουνα σε ωκεανούς ,την άλλη στα πελάγη
Πάντα εμένα έστελνε ,το ρεύμα σε αντίθετη μεριά
Σε μέρη κρύα και άγρια ,απάνω μου να πλέουν πάγοι


Ήμουνα ένα σύννεφο ,ποτέ του που δεν έγινε βροχή
Ποτέ δεν έδωσα στην  διψασμένη γη ,την ευτυχία
Οι άνεμοι με έστελναν πάντοτε ,σε λάθος διαδρομή
Ήμουνα  ένα σύννεφο, σε λανθασμένη πάντοτε πορεία


Ήμουνα ένα βουνό ,που πάνω μου δεν φύτρωσε χορτάρι
Ποτέ δέντρο δεν ρίζωσε ,δεν γνώρισα ποτέ μου την σκιά
Δεν άκουσα ποτέ κάποιο πουλί ,να τραγουδάει με χάρη
Μόνο του ανέμου γνώρισα ,την δύναμη να με  χτυπά


Ήμουνα ένας Θεός, που δεν συνάντησε ποτέ τους μαθητές του
Έτσι κανείς δεν έμαθε ,κανείς δεν είδε ,κανένας δεν θα ξέρει
Ένας θεός που δεν ακούστηκαν από κανένα οι εντολές του
Και έτσι χάθηκε, κι άλλος Θεός νέα θρησκεία που θα φέρει


Ήμουνα ένας γεωργός ,που είχε  σπόρους να φυτέψει
Πολλοί που θα σωνόντουσαν, αν τρώγαν τους καρπούς
Χωράφι όμως δεν βρέθηκε ,να μην τους καταστρέψει
Και χάθηκαν οι σπόροι μου ,σε άγονους αγρούς



Ήμουνα ένα τίποτα που χάθηκε ,στου τίποτα τον άπειρο τον χρόνο
Αυτό που ήταν για μένα μια ζωή ,στο άπειρο ένα τίποτα είναι μόνο
Κόντρα στο αδύνατο να πολεμώ, χωρίς να κατακτώ  τα όνειρα μου
Μόνο σημάδι ότι υπήρξα στην ζωή, θα είναι, αν υπάρχουν, τα γραπτά μου



John Fenix

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Τι κάνεις όταν…



Τι κάνεις όταν…
Ερμητικά κλειστή για σε , η κάθε πόρτα είναι
Όταν να φύγεις προσπαθείς, μα όλα λένε μείνε
Όταν η ίδια αναποδιά ,βρεθεί μπροστά σου πάλι
Σαν πρέπει απάντηση να βρεις ,μα άδειο το κεφάλι

Τι κάνεις όταν…
Καθαρά εσύ πρέπει να δεις μες στης ζωής την ζάλη
Μα νιώθεις ότι ετούτη η ζωή σε κέρδισε στην πάλη
Όταν όλα τριγύρω σου μαύρα θωρούνε και καμένα
Όταν τα όνειρα  μιας ζωής βλέπεις καταστραμμένα

Τι κάνεις όταν…
Ότι αγάπησες πολύ με φταίξιμο δικό σου υποφέρει
Και δεν γνωρίζεις  γιατρικό πια λύτρωση θα φέρει
Η προσευχή σου ακούγεται μόνο για να καταγραφεί
Όσο και αν προσεύχεσαι βοήθεια ποτέ δεν θα δοθεί

Τι κάνεις όταν…
Σε πρόδωσαν στην μάχη της ζωής οι σύντροφοι σου
Στην ποιο μεγάλη τη στιγμή κανείς δεν ήτανε μαζί σου
Η απελπισία σου σκεπάζει φως και λογική και γνώσεις
Μόνο φαντάζει πια σωστό, τον εαυτό σου να σκοτώσεις

Τι κάνεις όταν…
Μέσα βαθιά πιστεύεις και ζητάς για να τιμωρηθείς
Πιστεύεις δεν αξίζεις και δεν αντέχεις πια να ζεις
Μα ούτε αυτό ,αυτούς που  αγαπάς θα τους λυτρώσει
Αντίθετα , την ποιο μεγάλη πίκρα θα τους δώσει


Τι κάνεις όταν ; όλα αυτά;
Φαντάσου…κλείσε τα μάτια και αφέσου εσύ να φανταστείς
Θυμήσου όμορφες στιγμές ,που ένιωσες τι όμορφα που ζεις
Αφέσου… Ταξίδεψε για λίγο αν μπορείς και ζήσετες πάλι
Είδες; …..Πόσο ηρέμησαν για λίγο ,όλα μες στο κεφάλι;

Μια ιδέα είναι παιδί μου η ζωή. Μια εικόνα στο μυαλό σου
Να βγεις από το κάδρο της ζωής ποτέ μην γίνει ο σκοπός σου
Πιάσε πινέλο και μπογιά, ζωγράφισε ξανά   ζωή για σένα
Φαντάσου  όσα τώρα σε πονούν, ζωγράφισε τα περασμένα

Ξέρω…θα πεις ότι είμαι μακριά απ’ τα προβλήματα σου
Εύκολα να μιλώ για εσε ,εγώ τόσο ασφαλής και μακριά σου
Μα ….δεν σου μιλάω εγώ ,εγώ το στόμα μου απλά κουνάω
Της προσευχής σου είμαι η βοήθεια!!!! ,εγώ δεν σου μιλάω

Φαντάσου είναι  στην προσευχή ,η απάντηση η δική  μου…
Δεν σου μιλώ όμως εγώ….Μέσα από εμένα σου μιλάει ο Θεός παιδί μου!!!!

John Fenix

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Δεν δέχομαι

Η δημοσίευση αυτη είναι αφιερωμένη σε όλα τα μέλη της ομάδος Ελεύθερα μυαλά.
Δεν δέχομαι
Να είμαι ένα πιόνι στην σκακιέρα, ετούτης της ζωής
Να μην έχω την δύναμη ποτέ ,εγώ καμίας αλλαγής
Να μάθω στην ζωή αυτή, να σκύβω πάντα το κεφάλι
Να είμαι πάντα εγώ ο μικρός και οι άλλοι οι μεγάλοι

Δεν δέχομαι
Ότι υπάρχει σχέδιο ενός Θεού ,για ότι κακό συμβαίνει
Ότι είμαστε ελεύθεροι στην γη κι όχι φυλακισμένοι
Ότι όταν υπάρχουν άνθρωποι ,στο χείλος του γκρεμού
Ότι  θα πρέπει να δεχτούνε στωικά ,το  σχέδιο Θεού

Δεν δέχομαι
Όταν μου λένε ,πώς να σκέπτομαι δεν είμαι ελεύθερος
Όταν θα τρέχω μόνος ,να μου ζητάνε να έρθω δεύτερος
Όταν μου λένε σχέδιο Θεού, για όλα όσα συμβαίνουν
Όταν με αυτό το σχέδιο ,μόνο οι κακοί πληθαίνουν 


Δεν δέχομαι
Να είμαι του σύμπαντος ,ένα μικρό μικρό σκουπίδι
Να είμαι το πούλι ,στων αόρατων δυνάμεων παιχνίδι
Να πρέπει σε δυνάμεις που δεν ξέρω, να υποταχτώ
Να έχω από αυτές την έγκριση ,για πως, εγώ θα ζω


Δεν δέχομαι
Ότι δεν έχω στην ζωή ,δικαίωμα για να αμφιβάλω
Ότι θα πάρω έγκριση ,ποια σκέψη στο μυαλό να βάλω
Ότι εδώ που βρίσκομαι, είμαι για να δοκιμαστώ
Ότι θα υποφέρω τάχα εδώ και αλλού θα δοξαστώ


Δεν δέχομαι
Όταν μου λένε πως, σωστά τα έχει φτιαγμένα ο Θεός
Όταν μας έρχονται όμως άσχημα ,ότι δεν φταίει αυτός
Όταν μου λένε τον Θεό ,ότι εγώ θα πρέπει να φοβάμαι
Όταν όμως αντί για φόβο , όλοι μας αγάπη του ζητάμε

Δεν δέχομαι
Να είναι  σχέδιο κάποιου Θεού ,τόσες γενοκτονίες
Να είναι σχέδιο Θεού ,οι τόσες και τόσες αδικίες
Να είναι σχέδιο κάποιου Θεού ,να υπάρχει  το κακό
Να πρέπει όλα αυτά να τα δεχτώ, γι’ αυτό επαναστατώ!!!!

Έτσι λοιπόν σαν έρθει η ώρα , τον θεό να συναντήσω
Για όλα όσα τώρα δεν δέχομαι, θα τον αμφισβητήσω
Πρώτα μ’ αυτόν θα τσακωθώ και μετά θα προσκυνήσω
Εάν απαντήσεις πειστικές ,πάρω σε αυτά που θα ρωτήσω

Μα αν θα δω ότι ελεύθερος να σκέπτομαι ,ποτέ δεν ήμουνα εγώ
Εμπρός στον μέγα δημιουργό ,εγώ ο ελεύθερος θα καταστραφώ
Χίλια κομμάτια ελεύθερου μυαλού, στο σύμπαν  θα σκορπίσω
Αν μόνο έτσι θα μπορώ για πάντα, ένα ελεύθερο μυαλό να ζήσω


John Fenix



Η δημοσίευση αυτη είναι αφιερωμένη σε όλα τα μέλη της ομάδος Ελεύθερα μυαλά.

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Ιατρικό λάθος



Ιατρικό λάθος


Έχω ένα θειο μακρινό τον λένε Ιεροκλή
Από τα δυο τα χέρια του το ένα ήταν μακρύ
Σε έναν γιατρό τον πήγανε να μάθουν το γιατί
Και ρώτησε μήπως παλιά τον δάγκωσε γατί.

Φασκέλωσε τον ιατρό και σ’ άλλονε πηγαίνει
Δεύτερη γνώμη ,ένα γιατί, ετούτο του συμβαίνει
Για πιες νερό ,του λέει αυτός, να δω αν κατεβαίνει
Πίνει νερό και το κοιτά από τα’ αυτιά να βγαίνει

Τον στέλνουν για εξέταση σε ένα νοσοκομείο
Βελόνες, γάζες και λοιπά ,βόλτες με το φορείο
Βγήκαν τ’ αποτελέσματα τρέχουν στο φαρμακείο
Κομμένα λίπη και ψητά, κρέας ούτε γι’ αστείο

Για να προλάβουν το κακό εγχείρηση του λένε
Όλο το σοι μας εκεί ,το άκουσαν και κλαίνε
Θα βγει του λένε η χολή, βρε θειε μου καημένε
Και είκοσι πόντους άντερο, θειε δυστυχισμένε

Τον βαλαν για εγχείρηση ,μα μπέρδεψαν τις κάρτες
Με κάποιου άλλου ασθενή και έκοψαν…τις χάντρες
Φωνές βάζει ο θειος μου ,βρε νούμερα γαλιάντρες
Τις βαλαν σε λαδόκολλα ,εδώ είναι καλέ, πάρτες

Πάνε να τις κολλήσουνε μα κάνουν λάθος πάλι
Κόβουν το πόδι το δεξί παπούτσι να μην βάλει
Και δικαιολογηθήκανε ,να μην πονούν οι κάλοι
Τις χάντρες τις κολλήσανε σε κάποιου το κεφάλι

Φωνές ξανά ο θειος μου τα παίρνει στο κρανίο
Φοβήθηκαν πάλι οι γιατροί ,ξανά για χειρουργείο
Αντί για πόδι του έβαλαν ψηλό ανθοδοχείο
Και το δικό του το έστειλαν γραμμή στο μαγειρείο

Να μην σας τα πολυλογώ και τρέχει η ιστορία
Σαράντα λάθη γίνανε σαράντα χειρουργεία
Και ήρθε η ώρα για να βγει, τελειώσανε τ’ αστεία
Δυο χρόνια τον ετρέχαμε ,σε οχτώ νοσοκομεία

Όλο το σοι στήθηκε τον θειο μας να  δει
Που ήτανε πλέον υγιής ,να τον υποδεχτεί
Η θεια μου όλο συγκίνηση, τον θειο καρτερεί
Και έρχονται οι νοσοκόμοι και φέρνουν ένα.. αφτί


John Fenix

Έχω μια διαίσθηση



Έχω μια διαίσθηση

Ναι. Έχω Διαίσθηση ,σήμερα πως  θα ρθείς.
Μύρισα στο δωμάτιο, το μύρο της αυγής
Όλα τριγύρω μου ,φωνάζουν το όνομα σου
Έχω μια διαίσθηση ,θα νιώσω το άγγιγμα σου

Στον δρόμο συνεχώς ,απ’ το πρωί κοιτάω
Όλο τον κόσμο σήμερα ,για σένα αγαπάω
Μια έντονη διαίσθηση, μου λέει θα σε δω
Και είναι αυτή η διαίσθηση ,αιτία για να ζω

Ετούτη την διαίσθηση ,την έχω κάθε μέρα
Ημέρες μήνες αρκετούς κι ακόμα παραπέρα
Έφυγες και αμύνομαι ,τον εαυτό μου  ξεγελώ
Έχω μια παραίσθηση
Εγώ την λέω διαίσθηση ,για να μην τρελαθώ


John Fenix

Όταν αγάπη μου ο ένας τον άλλο αγαπάμε.


Όταν αγάπη μου ο ένας τον άλλο αγαπάμε.



Δύσκολο που είναι ,το ανθρώπινο πεδίο.
Γεννιέσαι άνθρωπος ,μα γίνεσαι θηρίο.
Δύσκολο που είναι ,το ανθρώπινο μυαλό.
Αγάπη το διδάσκουνε, μα κάνει το κακό.


Δύσκολη που είναι ,του ανθρώπου η ζωή.
Όταν δεν έχει κάποιον ,να την μοιραστεί.
Δύσκολη που είναι, του ανθρώπου η στιγμή.
Όταν στον θάνατο μπροστά ,δεν έχει τι να πει.


Δύσκολες που είναι ,οι ανθρώπινες καρδιές.
Όταν στον έρωτα δοθούν, σε λάθος αγκαλιές
Δύσκολες που είναι ,οι ανθρώπινες αγάπες.
Όταν αρχίζουνε με  ψέματα και αυταπάτες.


Εύκολο που είναι για εμένα , ετούτα να νικώ.
Όταν σκεφτώ πως μ’ αγαπάς και  σ’ αγαπώ.
Εύκολα που είναι για εμάς, όλα να τα νικάμε.
Όταν αγάπη μου ,ο ένας τον άλλο αγαπάμε.


John Fenix

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Η κυρα Λίτσα

Θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω το ποίημα στον Δημήτρη και την Βάνα .
Δύο ανθρώπους που δεν ξεχνάν τι θα πει να είσαι άνθρωπος.!!!!!!!!!!
Η κυρα Λίτσα

Χρόνια κλεισμένη στα σκληρά δεσμά της λογικής
Δεσμά που αλυσόδεσαν πριν χρόνια το μυαλό της
Θύμα και αυτή όπως πολλοί ετούτης της ζωής
Δοκιμασίες δύσκολες που λύγισαν  το λογικό της

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι από τα ίδια
Αυτό που κάποιος ξεπερνά ,τον άλλο τον τρελαίνει
Την κυρα Λιτσα βρήκανε ,να κλαίει στ’ αποκαΐδια
Σαν κάηκε το σπίτι της και η κόρη της η Ελένη

Και από τότε, χρόνια πριν , τα λογικά της πάνε
Στα δυο χωρίστηκε ο νους, δυο φωνές της λένε
Σπαρακτικές φωνές ,την κόρη της να της ζητάνε
Και δυο μυαλά που μέσα της ,ολημερίς να κλαίνε


Κανέναν δεν επείραζε, στον κόσμο της κλεισμένη
Θαρρεί πως ζει η κόρη της κάπου στα μαύρα ξένα
Και κάποια μέρα θε να ρθει ξανά, η όμορφη Ελένη
Μάνα και κόρη θα βρεθούν, να πουν τα περασμένα

Χρόνια και χρόνια που ζητά να της τηλεφωνήσει
Μα όλο ξεχνά τον αριθμό που έχει το παιδί της
Θέλει πριν φύγει απ’την ζωή στην κόρη να μιλήσει
Και να της πει δεν ξέχασε ,κάποια υπόσχεση της

Σε ένα τηλέφωνο παλιό που δεν δουλεύει ,όλη μέρα
Να θυμηθεί τον αριθμό ,ποτέ της δεν το καταφέρνει
Ποτέ δεν μίλησε κανείς απ’ την γραμμή την πέρα
Μα η κυρα Λίτσα  πολεμά ,παίρνει και ξαναπαίρνει

Απ’ την αρρώστια του μυαλού, κανείς ποτέ δεν πάει
Το σώμα όμως είναι αλλιώς ,έχει δικούς του νόμους
Χάνονται πλέον οι αντοχές ,σαν η ψυχή πονάει
Και η  Λιτσα άρρωστη βαριά, τρελαίνει νοσοκόμους

Φέρτε μου ένα τηλέφωνο ,στην κόρη μου να πάρω
Να της μιλήσω σχετικά με την υπόσχεση μου
Θέλω ένα τηλέφωνο ,πριν φύγω με τον Χάρο
Θέλω επιτέλους η φτωχιά ,να ακούσω το παιδί μου

Γελά ο κόσμος γύρω της ,που ακούει μια τρελή
Τηλέφωνο να τους ζητά για να τηλεφωνήσει
Ο βλάκας πάντοτε γελά ,σε ετούτη την ζωή
Σαν κάτι δεν μπορεί αυτός ,να το κατανοήσει

Τα μάτια της βουρκώνουνε {και ο τρελός πονάει}
Μέσα απ’ τα δάκρυα θωρεί ,φτάνει μια οπτασία
Ντυμένος στα κατάλευκα ,γλυκά που την κοιτάει
Σαν άγγελο είδε τον γιατρό ,η άρρωστη φαντασία

Πιάνει το ένα χέρι της και στοργικά της το φιλά
Λιτσα μου βρέθηκε ο αριθμός που έχει η Ελένη
{Δεν έχει κόστος άνθρωπος αν δείξει ανθρωπιά}
την κάλεσα στο κινητό, στην άλλη άκρη περιμένει

Έλαμψε ένα πρόσωπο ποιο φωτεινό απ’ την μέρα
Αρχίζει η δόλια να μιλά και απόκριση να παίρνει
Μίλαγε στην Ελένη της και η τρέλα πήγε πέρα
Σαν να μην χάθηκαν ποτέ ,καλά τα καταφέρνει

Ήθελα Ελένη να σου πω ,για την υπόσχεση μου
Θυμάσαι που με έβαλες ,όρκο για να σου δώσω
Πως δεν θα φύγω  απ’την ζωή, μονάκριβη μου
Προτού νυφούλα Ελένη μου, εσε να καμαρώσω


Εδώ είμαι παιδάκι μου εγώ ,εδώ , σε περιμένω
Τέλειωσε τις δουλίτσες σου και έλα να με βρεις
Το νυφικό σου Ελένη μου, εγώ στο έχω ραμμένο
Δίπλα σου θα είμαι Ελένη μου, όταν θα παντρευτείς

Άκουγε ο άνθρωπος γιατρός και πόναγε η ψυχή του
Κι από την άλλη την γραμμή έκλαιγε κάποια Ελένη
Η Λιτσα χρόνια αρκετά ,που ήτανε ασθενής του
Ήξερε την ψυχούλα της ,που ήταν τόσο πονεμένη


Της κράταγε το  χέρι τρυφερά ,στο χέρι το δικό του
Και αυτή μιλώντας πόναγε, στου σώματος την πάλη
Ώσπου απ’ το χέρι της γλιστρά, ξάφνου το κινητό του
Και η Λιτσα με χαμόγελο ,πάει στην ζωή την άλλη


Καθόλου δεν την ένοιαξε αν πόναγε αυτή 
Αυτό που χρόνια ζήταγε το είχε καταφέρει
Κι έφυγε ευτυχισμένη από ετούτη την ζωή
Γιατί μια γλυκιά ψυχή της κράταγε το χέρι

John Fenix