Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Η αδελφή ψυχή





Στο τόπο που μαζεύονται τα βράδια οι ψυχές
Ταξίδεψε η ψυχή μου μόνη  της ,πάλι εχτές
Ψυχές που αγαπώ ,ψυχές που τις φοβάμαι
Όλες το βράδυ οι ψυχές στον ίδιο τόπο πάμε

Τα βράδια οι ψυχές ,όλες μαζί που τραγουδάνε
Τον πόνο όλες της ζωής ,θέλουνε να ξεχνάνε
Μα η δική μου η ψυχή, μαζί τους δεν κολλάει
Κάθεται κάπου απόμερα, μόνη της και πονάει


Ούτε τα βράδια που γλεντάνε όλες οι ψυχές
Δεν το μπορεί η δικιά μου να ζήσει τις χαρές
Αιώνες τώρα η ψυχή μου ,που πονά για αυτή
Αιώνες που ζητά  να βρει ,την αδελφή ψυχή!!!

John Fenix


Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

John Fenix: Η ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

John Fenix: Η ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ: Η ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ Γλυκιά αγάπη την κα...

Η ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

                                            
                                               Η ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Γλυκιά αγάπη την καρδιά ,πόσο όμορφα αγγίζει
Κάθε ανθρώπου η ψυχή ,να αγαπηθεί πασχίζει
Είναι οι μέρες μαγικές ,αυτές των Χριστουγέννων
Αγγίζουν κάθε άνθρωπο ,με τα ψηλά δεμένον


Είναι η αγάπη ένα κλειδί ,το σύμπαν ξεκλειδώνει
Η δύναμη της άπειρη ,και τον ληστή τον σώνει
Η αγάπη είναι το φάρμακο αν κάποιος θέλει να σωθεί
Μεγάλη η αξία της αν και γεννήθηκε  σε μιά φάτνη φτωχή

John Fenix

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Κάθε αχτίδα από φως



Κάθε αχτίδα από φως

Κάθε αχτίδα από φως αλλιώτικα τον κόσμο βλέπει
Για αυτά που η ίδια  γνώρισε για να μιλάει πρέπει
Αν το ταξίδι της στο φως στην θάλασσα τελειώνει
Ποτέ δεν είδε του αγρού το χόρτο που φυτρώνει


Αφού δεν είδε πώς να πει, πως για χορτάρι να μιλήσει
Γιατί αν το κάνει ,η αχτίδα του αγρού θα την ρωτήσει
Αφού δεν είδες τι μιλάς , τι ξέρεις από αγρούς και χώμα
Στην θάλασσα που βρέθηκες δεν είδες χόρτου χρώμα

Έτσι λοιπόν και στην ζωή, ο κάθε άνθρωπος μια αχτίδα
Έτσι λοιπόν και εγώ με σιγουριά μιλώ μόνο για ότι είδα
Κάθε αχτίδα από φως ελάχιστα μικρή έχει την γνώση
Και μόνο ο Θεός μπορεί όλες του τις αχτίδες  να ενώσει

John Fenix


Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Τα νούμερα






Δυο νούμερα περπάταγαν στην μέση της πλατείας.
Το νούμερο τριάντα δυό και ο αριθμός εννιά.
Μια ζητιάνα έστεκε σαν άγαλμα της δυστυχίας.
Με κλάματα λίγο ψωμί ,τα νούμερα παρακαλά.

Δεν έχω λεφτά για πέταμα ,λέει το τριάντα δύο.
Να πας να βρεις μια δουλειά, με αγένεια το εννιά
Και βιαστικά πάνε οι δυό , στο αρωματοπωλείο.
Που ήταν το ακριβότερο ,σ’ όλη την γειτονιά.


Παίρνουν αέρα ακριβό, μέσα σε μπουκαλάκια.
Αέρα που μοσχοβολά σαν τον ελευθερώσεις.
Έδωσαν ένα σωρό λεφτά και βγαίνουν με γελάκια.
Τέτοια χαρά ζητιάνα μου ,εσύ δεν θα την νιώσεις.


Μα όπως περνούν απέναντι ,αμάξι τα χτυπάει.
Και τα δυό νούμερα μαζί ,πεσμένα κάτω τώρα.
Το τριάντα δυό νεκρό και το εννέα σπαρταράει.
Και δίπλα σκόρπια ένα σωρό ,τα ακριβά τα δώρα.


Πρώτη κοντά τους έφτασε η ταπεινή ζητιάνα.
Σαν άνθρωπος σε νούμερα, να συμπαρασταθεί.
Τριάντα δυό χρονών ήτανε, η σκοτωμένη μάνα.
Εννιά χρονών η κόρη της και πάει να την βρει.

Πόσο λάθος το έζησαν ,το τέλος τους, κόρη και μάνα.
Ο τρόπος που τα σκέφθηκαν , δεν ήτανε ο σωστός.
Λεφτά υπήρχαν αρκετά, να δώσουν στην ζητιάνα.
Μα ο χρόνος τους σαν νούμερα ,ήτανε λιγοστός!!!!!



John Fenix