Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Ο Μπάρμπα Τάσος


Ο Μπάρμπα Τάσος



Χρόνια τον θυμάμαι, ακίνητο στην ίδια την γωνία.
Ίδια παράσταση, ίδια θωριά , πάντοτε ίδια η αγωνία.
Στον κάτω δρόμο του χωριού ,πάντοτε να κοιτά.
Κι όποιον πέρναγε ,με πόνο και λαχτάρα να ρωτά..

Μην είδατε τον Χρήστο μου, τον γιο μου τον φαντάρο;
Μήπως για σήμερα να ‘ρθεί; να πάω να τον πάρω.
Είναι ψηλός ,μελαχρινός, δυο μέτρα είναι παλικάρι.
Πέστε μου αν τον είδατε, κάντε μου αυτήν την χάρη.

Κι’ έλεγε!!
Κάνε Θεέ μου να γενεί, να ξαναδώ τον Χρήστο.
Κάνε Θεέ μου να τον δω, τα μάτια μου πριν κλείσω.
Φέρε καλή μου Παναγιά ,φέρε μου το παιδί μου.
Και δίνω για αντάλλαγμα ,την ίδια την ζωή μου.


Μα οι διαβάτες βιαστικοί και αμίλητοι περνούσαν.
Του χαμογέλαγαν πικρά και τον επροσπερνούσαν.
Όλοι σε τούτο το χωριό ,τον Μπάρμπα Τάσο ξέρουν .
Ότι ο κάθε ένας τους μπορεί, βοήθεια του προσφέρουν.


Περνούν οι μέρες βιαστικά ,οι μήνες και τα χρόνια.
Ο μπάρμπα Τάσος πάντα εκεί ,με κρύο και με χιόνια.
Να καρτερεί τον Χρήστο του ,τον γιο του να γυρίσει.
Χρόνια πολλά που έφυγε ,να πάει να πολεμήσει.

Στις μάχες μέσα χάθηκε, κανένας δεν τον βρήκε.
Από τις μάχες ζωντανός ,κανείς δεν έμαθε αν βγήκε.
Ο Μπάρμπα Τάσος στην γωνιά ,χρόνια τον περιμένει.
Στον κάτω δρόμο του χωριού, πάντα η ματιά στραμμένη.


Ο Μπάρμπα Τάσος πάλι εκεί, πρωί Δευτέρας ήταν.
Στον κάτω δρόμο κοίταγε, φωνές που ακουστήκαν.
Κόσμος πολύς ανέβαινε ,φώναζαν και γελούσαν.
Κάποιον στην μέση είχανε και τον χειροκροτούσαν.

Το τσούρμο όλο κι ανέβαινε κατά τον Μπάρμπα Τάσο.
Έτυχε κι ήμουνα κοντά κι’ έτρεξα τα νέα να προφτάσω.
Ο Χρήστος, Μπάρμπα Τάσο μου, ο γιος σου ανεβαίνει.
Αιχμάλωτο στις φυλακές ,χρόνια τον είχανε οι ξένοι.


Το πρόσωπο του έλαμψε, τα μάτια του δακρύζουν.
Και δυο ποτάμια δάκρυα ,να τρέχουνε αρχίζουν.
Το τσούρμο μας πλησίαζε ,κόντευε να μας φτάσει.
Κι ο Μπάρμπα Τάσος κίνησε ,τον γιο να αγκαλιάσει.


Χρήστο, φωνάζει ο γέροντας ,Χρήστο μονάκριβε μου.
Γύρισες γιε μου, γύρισες, σε ευχαριστώ Θεέ μου.
Στην αγκαλιά του με λυγμό ,έσφιξε το παιδί του.
Και μ’ άλλον ένανε λυγμό ,έφυγε η ψυχή του!!!!


John Fenix

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Τα βράδια ισορροπούνε οι ψυχές



Τα βράδια ισορροπούνε οι ψυχές

Εκεί που ψέμα και αλήθεια, ζούσανε πάντοτε μαζί
Εκεί ταξίδεψε, πάλι και απόψε η ψυχή μου
Μαζί το ψέμα και η αλήθεια , μια αόρατη κλωστή
Και πάνω στην κλωστή ,να ισορροπεί η ζωή μου


Μαζί με την δική μου ,όλες οι ανθρώπινες ζωές
Σε τούτη την αόρατη κλωστή ,που ισορροπούνε
Τα βράδια πάντοτε και οι δικές τους οι ψυχές
Στην ίδια ετούτη πάνω την κλωστή ,που απορούνε


Τι είναι το ψέμα άραγε ,που τάχα όλοι πολεμάνε;
Όλοι το τρέμουν ,το μισούν , μα όλοι που το έχουν;
Τι είναι η αλήθεια άραγε ,που τάχα όλοι αγαπάνε;
Μα αν έχει να κάνει με αυτούς ,δεν την αντέχουν;


Με ποια κριτήρια λοιπόν ,σε ετούτη την ζωή;
Ονόμασαν οι άνθρωποι ,ετούτο ψέμα κι’αυτό αλήθεια;
Η γνώση για να κρίνουμε , εάν δεν είναι αρκετή
Τότε, μην την αλήθεια κρύψαμε, μέσα στα παραμύθια;


Ένα παιδί αν σήμερα ,κάπου στον κόσμο γεννηθεί
Και όλη την ζωή του, μέσα σε κάποιο σπίτι κλείσω
Τον κόσμο που εμείς ξέρουμε ,ποτέ του αν δεν δει
Τότε με λόγια ότι υπάρχουμε, μετά ,πώς να το πείσω;


Εάν τον ήλιο, την σελήνη και τα αστέρια δεν θα δει
Το γάργαρο νερό του ρυακιού που τρέχει, αν δεν πιάσει
Πώς να το πείσω ,ότι όλα αυτά υπάρχουν στην ζωή
Και να του πω με αυτά, πως θέλω ένα ποίημα να γράψει


Θα ζει μες την αλήθεια του, μα για εμάς ,στο ψέμα
Ότι για εμάς και να του πω, ποτέ δεν θα πιστέψει
Κι όμως εμείς υπάρχουμε και αυτό είναι το θέμα
Για εμάς όμως εγώ, ποτέ δεν θα το είχα δασκαλέψει


Μήπως και εμάς εμάντρωσαν ,σ’ αυτό εδώ το σπίτι;
Ψεύτικη αλήθεια μάθαμε, ψεύτικη αλήθεια ζούμε;
Ίσως για αυτό να φεύγουν οι ψυχές, απ’ τον πλανήτη
Τα βράδια που σε αόρατες κλωστές ,ισορροπούνε


Από τα ψεύτικα αληθινά ,θέλει η ψυχή να δραπετεύσει
Τα αληθινά αληθινά ,έχουν ανάγκη οι ψυχές να βρούνε
Το ξέρουνε ,αλήθειες ψεύτικες ,ότι τις έχουν δασκαλέψει
Και σε μια αόρατη κλωστή της λογικής ,τα βράδια ισορροπούνε
............................................................................για να μην τρελαθούνε

John Fenix

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ!!!!! {Μια φανταστική ιστορία}


 Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ!!!!! {Μια φανταστική ιστορία}

Όταν κάποιος είναι μόνος του, όλα είναι εύκολα για αυτόν. Κάνει ότι του αρέσει, δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν, κοιμάται όποτε θέλει, ξυπνάει όποτε θέλει, τρώει ότι θέλει, λέει ότι θέλει και γενικά δεν είναι υποχρεωμένος να δώσει αναφορά σε κανέναν για τις επιλογές του.
Κάποια στιγμή αν στον ένα έρθει άλλος ένας και γίνουν δυο τότε αλλάζουν τα πάντα.
Δεν μπορεί να κάνει ότι θέλει ο ένας πια. Έτσι κάθονται οι δυο μαζί και βάζουν κανόνες για το πώς θέλουν να ζήσουν. Τι αρέσει στον ένα ,τι δεν αρέσει, τι αρέσει στον άλλο και τι δεν του αρέσει.
Στήνουν τους κανόνες τους και μαθαίνουν να σέβονται ο ένας τις επιθυμίες του άλλου. Αν οι δυο γίνουν τέσσερις ,πέντε η δεκαπέντε αρχίζει πάλι και γίνεται το ίδιο πράγμα.
Κάθονται κάτω συζητάνε τι αρέσει στον έναν, τι στον άλλο, χαράζουν καινούργιους κανόνες και αποκτούν όλοι σιγά σιγά κοινή συνείδηση για το τι είναι καλό η κακό για το σύνολο.
Οι δεκαπέντε αργότερα γίνονται εκατό η διακόσιοι και σιγά σιγά γίνεται πάλι το ίδιο.
Κάθονται κάτω φτιάχνουν καινούργιους κανόνες, αφού σαν ποιο πολλοί, υπάρχουν και περισσότερες γνώμες πλέον, αλλάζουν κάτι που πιστεύουν ότι ήταν καλό για τους δεκαπέντε αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει το ίδιο καλά και με τους διακόσιους και σιγά σιγά προσαρμόζονται όλοι σε αυτό που οι περισσότεροι της ομάδας θεωρούν σωστό και αποδεκτό..
Η ομάδα μας όμως έχει αρχίσει πια να διαμορφώνεται σε μια μικρή κοινωνία. Υπάρχουν άλλοι που ζουν φτιάχνοντας το ψωμί που θα φάνε οι υπόλοιποι, άλλοι ζουν φτιάχνοντας τα ρούχα που θα φοράνε, άλλοι κάνουν διάφορες δουλειές που είναι χρήσιμες στους υπόλοιπους και πληρώνονται και αυτοί με ότι τρόπο πληρώνει αυτή η κοινωνία ,για να ζήσουν κι αυτοί όπως κι οι άλλοι.
Σιγά σιγά οι κανόνες που έχει θεσπίσει αυτή η κοινωνία ονομάζονται νόμοι και έτσι η κοινωνία αυτή αποκτά τώρα νομοθέτες, αποκτά δικαστές για αυτούς που δεν τηρούν τους νόμους και αστυνομία για να συλλαμβάνει αυτούς που παρανομούν και να τους πηγαίνει στους δικαστές.
Εμφανίζεται η ανάγκη για διασκέδαση και παρουσιάζονται οι καλλιτέχνες που αναλαμβάνουν να υπηρετούν αυτήν την ανάγκη της κοινωνίας τους.
Εμφανίζονται οι εφευρέτες, οι μηχανικοί ,οι δάσκαλοι, οι έμποροι ,οι γιατροί και κάθε είδος επάγγελμα που κάθε κοινωνία έχει ανάγκη για να υπάρχει καθώς μεγαλώνει σε αριθμό.
Ο φόβος για να μην χάσουν ότι έχουν καταφέρει ,τους αναγκάζει να φτιάξουν και στρατό ο οποίος αναλαμβάνει να υπερασπίζεται το δικαίωμα αυτής της κοινωνίας να υπάρχει, όπως όλοι μαζί έχουν αποφασίσει ότι τους αρέσει να ζουν.
Και σιγά σιγά με τα χρόνια η κοινωνία αυτή έχει μεγαλώσει τόσο πολύ, που ονομάζεται χώρα. Αρχίζει να χαράζει τα δικά της όρια , μέσα στα οποία έχει αποφασίσει να ζήσει και τα ονομάζει σύνορα.
Μέσα λοιπόν από αυτά τα σύνορα ζουν άνθρωποι που έχουν διαμορφώσει με τον καιρό κοινή συνείδηση, κοινά πιστεύω, κοινές αξίες, κοινά ήθη και έθιμα, κοινές συνήθειες και κοινά πιστεύω.
Μια ομάδα, μια κοινωνία και πόσον μάλλον μια χώρα δεν θα μπορούσε να υπάρχει αν δεν υπήρχε και ένας αρχηγός, που θα ήταν υπεύθυνος για την καλή λειτουργία της ομάδας αυτής.
Όλα αυτά τα χρόνια που από ομάδα εξελίχτηκαν σε χώρα, είχαν και κάποιον διαφορετικό αρχηγό που ήταν υπεύθυνος για αυτούς και τους καθοδηγούσε.
Καθώς τα χρόνια περνούσαν άρχισαν πλέον να δημιουργούνται διαφορετικές τάσεις, που ξεκινούσαν από διαφορετικά συμφέροντα, ανάμεσα στους κατοίκους αυτής της χώρας.
Άλλοι πίστευαν αυτό σαν σωστό, άλλοι πίστευαν για σωστό κάτι άλλο, άλλοι ήθελαν εκείνο που ήθελαν και οι άλλοι αλλά με κάποιες παραλλαγές και πάει λέγοντας. Έτσι θεώρησαν σωστό, ο κάθε αρχηγός για να μπορεί να κυβερνάει δίκαια, να έχει κοντά του και ανθρώπους που θα προέρχονται αντιπροσωπευτικά από όλες τις μεγάλες ομάδες, {βλέπε τάσεις η βλέπε κόμματα }για να μπορεί να ακούει και την δική τους γνώμη, προκείμενου να κυβερνάει δίκαια ,αλλά και αυτοί να μπορούν να τον ελέγχουν στην διοίκηση αυτής της χώρας, για να μην κάνει αυτός ότι θέλει.
Αυτό από κάποιους ονομάστηκε δημοκρατία.!!!
Έτσι έφτασε κάποια στιγμή αυτή η συγκεκριμένη χώρα πλέον, που μιλάμε τόση ώρα να θέλει τριακόσιους εκπροσώπους του λαού, για να μπορεί να λειτουργήσει, προκειμένου να ασκεί η εξουσία τα καθήκοντα της, για το καλό πάντα του συνόλου των κατοίκων της χώρας αυτής.
Άρχισαν λοιπόν να παίρνουν αποφάσεις και ξανά αποφάσεις και ξανά μανά αποφάσεις για το πώς θα ήταν καλύτερο να κυβερνήσουν τον κόσμο αυτής της χώρας.
Η δουλειά τους ήταν να παίρνουν αποφάσεις και μόνο. Ούτε τους ένοιαζε, {αλλά δεν είχαν και τις γνώσεις από την ζωή} για το αν οι αποφάσεις αυτές ήταν σωστές η όχι. Η αν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Αρκεί που έπαιρναν αποφάσεις. Αυτοί δεν δούλευαν ποτέ.!! Μόνο αποφάσεις έπαιρναν!!!!
Ηλίθιες αποφάσεις!!.
Είχαν βέβαια φροντίσει για τον εαυτό τους και οι τριακόσιοι να έχουν εξασφαλίσει, ότι δεν θα πάνε φυλακή για όποια ηλίθια απόφαση και αν έπαιρναν. Και έτσι συνέχιζαν να παίρνουν αποφάσεις εκ του ασφαλούς.
Ηλίθιες αποφάσεις!!.
Ώσπου κάποια μέρα είδαν ότι τόσο καιρό δεν παίρνανε σωστές αποφάσεις. Ότι είχαν κάνει πολλά, πάρα πολλά λάθη, ότι είχαν καταστρέψει την χώρα και τον κόσμο που τους εμπιστεύθηκε και άρχισαν να ρίχνει το φταίξιμο ο ένας στον άλλο.
Εσύ φταις που το’κανες αυτό. Οχι εσύ φταις που δεν με εμπόδισες να το κάνω. Και πάει λέγοντας. Εν τω μεταξύ ο κόσμος άρχισε να πεινάει. Δουλειά δεν είχε και άρχισε να φεύγει σε άλλες ποιο οργανωμένες ομάδες, κοινωνίες ,χώρες, για να ζήσει.
Όχι βέβαια ότι αυτό εμπόδισε τους τριακόσιους να συνεχίσουν τα ίδια. Κάθε μέρα δουλειά δεν είχαν και τσακωνόντουσαν ποιος είχε πάρει την ποιο λάθος απόφαση από τον άλλο.
Και φυσικά αφού ο κόσμος όλο και περισσότερο έφευγε από την χώρα για κάπου καλύτερα , αυτοί όλο και περισσότερο ανέβαζαν τους φόρους για να ισοσκελίσουν την ζημιά από αυτούς που έφυγαν.
Έτσι η ζωή όσων έμεναν ακόμα στην χώρα αυτήν γινότανε όλο και ποιο δύσκολη. Γι’ αυτό και φεύγανε και φεύγανε και φεύγανε ενώ οι τριακόσιοι εξακολουθούσαν να τσακώνονται για το ποιος φταίει παραπάνω και ανεβάζανε τους φόρους κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα ώσπου έφτασαν να ζητάνε από κάποιον που έβγαζε από την εργασία του δέκα ουδέν εύρων τον χρόνο{το ουδέν εύρων ήταν το νόμισμα της χώρας αυτής}να πληρώνει φόρο τριακόσια ουδέν εύρων.!!!
Τότε ήτανε που μέσα σε μια νύχτα μαζέψανε όλοι τα πράγματα τους και φύγανε από την χώρα αυτή παίρνοντας μαζί και ότι ουδέν εύρων τους είχαν απομείνει. Πήγαν σε άλλες χώρες καλύτερες, να συνεχίσουν την ζωή τους.
Το άλλο πρωί λοιπόν που ξημέρωσε, βρήκε την χώρα αυτή {που ξεκίνησε από έναν και έγιναν πολλοί,}άδεια και έρημη.
Μόνο οι τριακόσιοι είχαν μείνει, σε μια μεγάλη αίθουσα και εξακολουθούσαν να τσακώνονται για το ποιος φταίει, χωρίς να έχουν καταλάβει ότι όλοι οι άλλοι είχαν φύγει, αυτοί εξακολουθούσαν να βάζουν φόρους, να βγάζουν νόμους και να ετοιμάζουν καινούργια σχέδια για να σώσουν την χώρα.
Κατάλαβαν ότι ήταν μόνοι τους ,μόνον όταν χρειάστηκαν ένα ποτήρι νερό και δεν υπήρχε κανένας να τους το πάει. Και τότε κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με τρόμο….και έβαλαν τα κλάματα όλοι μαζί. Κλαίγανε με τις ώρες. Όχι γιατί κατάλαβαν τα λάθη που είχαν κάνει.!!! Αλλά επειδή συνειδητοποίησαν ότι από δω και πέρα πρέπει να παίρνουν το νερό μόνοι τους…..


Ηθικόν δίδαγμα.; Κανένα!!!!!
Δεν υπάρχει τίποτα το ηθικό σε αυτό που μόλις περιέγραψα. Αν με το ζόρι, πρέπει ντε και καλά, κάτι να καταλάβουμε, ας πούμε ότι αυτό που βγαίνει από αυτή την ιστορία είναι ότι αυτή η χώρα ,αλλά και η κάθε χώρα έχει τους αρχηγούς που της αξίζουν.!!!
Και σίγουρα σε αυτήν την χώρα που μόλις περιέγραψα χρειάζονται νέες αξίες ,νέες ιδέες και ιδανικά, νέα πιστεύω ,νέος αρχηγός!!!! Για να κάνει πάλι μια νέα αρχή ,αυτή η χώρα πρέπει να ξεκινήσει πάλι από τον έναν…………



John Fenix

Θέμα οπτικής γωνίας.

Θέμα οπτικής γωνίας.

Έχουμε έναν κύβο που η κάθε πλευρά του έχει και άλλο χρώμα. Τον ακουμπάμε σε ένα τραπέζι και απέναντι από την κάθε του πλευρά καθίζουμε και ένα άτομο. Έτσι το κάθε άτομο βλέπει μόνο την μια πλευρά. Και τους ρωτάμε τι βλέπουν.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ 1.Βλεπω έναν κύβο πράσινο που η απάνω του πλευρά είναι άσπρη
ΑΠΑΝΤΗΣΗ 2 Βλέπω έναν κύβο κόκκινο που η απάνω του πλευρά είναι άσπρη
ΑΠΑΝΤΗΣΗ 3.Βλεπω έναν κύβο κίτρινο που η απάνω του πλευρά είναι άσπρη
ΑΠΑΝΤΗΣΗ 4. Βλέπω έναν κύβο μπλε που η απάνω του πλευρά είναι άσπρη.

Και αρχίζει το πανηγύρι. Κοιτάει ο ένας τον άλλο με έκπληξη και νομίζει ότι έχει να κάνει με τρελούς.
Τι λέτε μωρέ ; Ο κύβος είναι μπλε. Μπροστά μου είναι και τον βλέπω. Θα με τρελάνετε;
Άντε βρε από εδώ πέρα. Ο κύβος είναι κόκκινος. Και εγώ μπροστά μου τον έχω και τον βλέπω.
Καλά είστε και οι δυο αλλού ξημερωμένοι. Ο κύβος είναι πράσινος. Δεν ξέρω τι βλέπω;
Και οι τρεις είστε για δέσιμο. Ο κύβος είναι κίτρινος. Στραβοί είστε;

Και η συζήτηση συνεχίζεται για ώρες ,προσπαθώντας ο ένας να πείσει τους άλλους, ότι αυτό που βλέπει ο άλλος είναι λάθος και αυτό που βλέπει αυτός είναι το σωστό.
Μπορούν να τσακωθούν, να χτυπηθούν, να κάνουν άσχημα πράγματα ο ένας στον άλλο, επειδή ο κάθε ένας πιστεύει ότι αυτός έχει δίκιο και οι άλλοι έχουν λάθος.
Κανένας τους δεν κρατάει καμία επιφύλαξη ότι μπορεί να κάνει και λάθος. Είναι όλοι κατηγορηματικοί για αυτό που λένε και το υπερασπίζονται με φανατισμό.
Αν μπει τότε κάποιος στο δωμάτιο και κάνει έναν γύρω στο τραπέζι θα δει ότι και οι τέσσερις έχουν λάθος για αυτά που υποστηρίζουν. Ο κύβος δεν έχει ένα χρώμα, αλλά η κάθε πλευρά του έχει και διαφορετικό χρώμα. Και καταλήγει σε αυτό το συμπέρασμα, γιατί μπόρεσε να έχει μια σφαιρική άποψη για τον κύβο αφού τον είδε από όλες τις οπτικές γωνίες του {εκτός φυσικά από αυτή που ακουμπά στο τραπέζι, αλλά που δεν έχει καμία σημασία σε αυτό το πείραμα}
Αν προσπαθήσει να τους πει τι είδε και δεν τον πιστέψουν, κινδυνεύει και αυτός να θεωρηθεί τρελός για αυτά που υποστηρίζει.

Έτσι συμβαίνει και στην ζωή. Ο κάθε ένας από εμάς σύμφωνα με την οπτική γωνία που βλέπει ένα θέμα, ένα αντικείμενο, ένα γεγονός κ.λ.π. βλέπει μόνο αυτό που η οπτική του γωνία του επιτρέπει. Η οπτική γωνία του καθενός από εμάς ,δημιουργείται σύμφωνα με το περιεχόμενο μας που έχει διαμορφωθεί από πολλούς παράγοντες, όπως η μόρφωση ,η εμπειρία, η λογική, η αντίληψη, ο χαρακτήρας, ο φανατισμός, η διάθεση για γνώση ,τα πολιτικά πιστεύω του και ένα σωρό άλλα στοιχεία που συνθέτουν αυτό που ο ίδιος είναι.
Έτσι βλέπει αυτός τα πράγματα.
Κάποιος άλλος τα βλέπει αλλιώς. Και κάποιος άλλος τα βλέπει αλλιώς και αυτός.
Όλοι κατά την άποψη τους βλέπουν τα πράγματα σωστά. Όλοι μας βλέπουμε τα πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία ,γιατί ο κάθε ένας από εμάς είναι μοναδικός και διαθέτει μια τελείως διαφορετική οπτική γωνία προσέγγισης.
Είναι πολύ δύσκολο στην καθημερινότητα της ζωής ,να έχουμε σφαιρική άποψη για κάποιο θέμα. Θα νομίζουμε ότι έχουμε αλλά δεν θα έχουμε. Απλά θα νομίζουμε.
Για αυτόν το λόγο, θα πρέπει να είμαστε ηπιότεροι όταν εκφράζουμε τις απόψεις μας ,δεν πρέπει να τις εκφράζουμε με φανατισμό και ούτε στρεφόμενοι ο ένας εναντίον του άλλου, επειδή αυτός τα βλέπει αλλιώς ,αλλά και ούτε να προσπαθούμε να επιβάλουμε την δική μας άποψη σαν την μόνη σωστή. Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό και να σεβαστεί την διαφορετική άποψη του άλλου, ο άνθρωπος που πιστεύει ότι αυτός τα ξέρει όλα και οι άλλοι είναι λάθος ,χωρίς να το καταλαβαίνει στερεί από τον εαυτό του την δυνατότητα να γίνει σοφότερος , καλύτερος και ποιο δίκαιος.
Όταν θα πάψω να αναγνωρίζω τα λάθη μου θα έχω σκοτώσει το πνεύμα μου γιατί θα του έχω στερήσει την δυνατότητα να γίνει καλύτερο. Καλή ημέρα σε όλους σας.

John Fenix