Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ


 
ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΙΝΗΜΑ ΙΔΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΚΑΙ ΘΕΟΣΗ

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΙΑΣ ΧΩΡΑΣ!!!!!

 

Όταν κάποιος είναι μόνος του, όλα είναι εύκολα για αυτόν. Κάνει ότι του αρέσει, δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν, κοιμάται όποτε θέλει, ξυπνάει όποτε θέλει, τρώει ότι θέλει, λέει ότι θέλει και γενικά δεν είναι υποχρεωμένος να δώσει αναφορά σε κανέναν για τις επιλογές του.

Κάποια στιγμή αν στον ένα έρθει άλλος ένας και γίνουν δυο τότε αλλάζουν τα πάντα.

Δεν μπορεί να κάνει ότι θέλει ο ένας πια. Έτσι κάθονται οι δυο μαζί και βάζουν κανόνες για το πώς θέλουν να ζήσουν. Τι αρέσει στον ένα ,τι δεν αρέσει, τι αρέσει στον άλλο και τι δεν του αρέσει.

Στήνουν τους κανόνες τους και μαθαίνουν να σέβονται ο ένας τις επιθυμίες του άλλου. Αν οι δυο γίνουν τέσσερις ,πέντε η δεκαπέντε αρχίζει πάλι και γίνεται το ίδιο πράγμα.

Κάθονται κάτω συζητάνε τι αρέσει στον έναν, τι στον άλλο, χαράζουν καινούργιους κανόνες και αποκτούν όλοι σιγά σιγά κοινή συνείδηση για το τι είναι καλό η κακό για το σύνολο.

Οι δεκαπέντε αργότερα γίνονται εκατό η διακόσιοι και σιγά σιγά γίνεται πάλι το ίδιο.

Κάθονται κάτω φτιάχνουν καινούργιους κανόνες, αφού σαν ποιο πολλοί, υπάρχουν και περισσότερες γνώμες πλέον, αλλάζουν κάτι που πιστεύουν ότι ήταν καλό για τους δεκαπέντε αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει το ίδιο καλά και με τους διακόσιους και σιγά σιγά προσαρμόζονται όλοι σε αυτό που οι περισσότεροι της ομάδας θεωρούν σωστό και αποδεκτό..

Η ομάδα μας όμως έχει αρχίσει πια να διαμορφώνεται σε μια μικρή κοινωνία. Υπάρχουν άλλοι που ζουν φτιάχνοντας το ψωμί που θα φάνε οι υπόλοιποι, άλλοι ζουν φτιάχνοντας τα ρούχα που θα φοράνε, άλλοι κάνουν διάφορες δουλειές που είναι χρήσιμες στους υπόλοιπους και πληρώνονται και αυτοί με ότι τρόπο πληρώνει αυτή η κοινωνία ,για να ζήσουν κι αυτοί όπως κι οι άλλοι.

Σιγά σιγά οι κανόνες που έχει θεσπίσει αυτή η κοινωνία ονομάζονται νόμοι και έτσι η κοινωνία αυτή αποκτά τώρα νομοθέτες, αποκτά δικαστές για αυτούς που δεν τηρούν τους νόμους και αστυνομία για να συλλαμβάνει αυτούς που παρανομούν και να τους πηγαίνει στους δικαστές.

Εμφανίζεται η ανάγκη για διασκέδαση και παρουσιάζονται οι καλλιτέχνες που αναλαμβάνουν να υπηρετούν αυτήν την ανάγκη της κοινωνίας τους.

Εμφανίζονται οι εφευρέτες, οι μηχανικοί ,οι δάσκαλοι, οι έμποροι ,οι γιατροί και κάθε είδος επάγγελμα που κάθε κοινωνία έχει ανάγκη για να υπάρχει καθώς μεγαλώνει σε αριθμό.

Ο φόβος για να μην χάσουν ότι έχουν καταφέρει ,τους αναγκάζει να φτιάξουν και στρατό ο οποίος αναλαμβάνει να υπερασπίζεται το δικαίωμα αυτής της κοινωνίας να υπάρχει, όπως όλοι μαζί έχουν αποφασίσει ότι τους αρέσει να ζουν.

Και σιγά σιγά με τα χρόνια η κοινωνία αυτή έχει μεγαλώσει τόσο πολύ, που ονομάζεται χώρα. Αρχίζει να χαράζει τα δικά της όρια , μέσα στα οποία έχει αποφασίσει να ζήσει και τα ονομάζει σύνορα.

Μέσα λοιπόν από αυτά τα σύνορα ζουν άνθρωποι που έχουν διαμορφώσει με τον καιρό κοινή συνείδηση, κοινά πιστεύω, κοινές αξίες, κοινά ήθη και έθιμα, κοινές συνήθειες και κοινά πιστεύω.

Μια ομάδα, μια κοινωνία και πόσον μάλλον μια χώρα δεν θα μπορούσε να υπάρχει αν δεν υπήρχε και ένας αρχηγός, που θα ήταν υπεύθυνος για την καλή λειτουργία της ομάδας αυτής.

Όλα αυτά τα χρόνια που από ομάδα εξελίχτηκαν σε χώρα, είχαν και κάποιον διαφορετικό αρχηγό που ήταν υπεύθυνος για αυτούς και τους καθοδηγούσε.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν άρχισαν πλέον να δημιουργούνται διαφορετικές τάσεις, που ξεκινούσαν από διαφορετικά συμφέροντα, ανάμεσα στους κατοίκους αυτής της χώρας.

Άλλοι πίστευαν αυτό σαν σωστό, άλλοι πίστευαν για σωστό κάτι άλλο, άλλοι ήθελαν εκείνο που ήθελαν και οι άλλοι αλλά με κάποιες παραλλαγές και πάει λέγοντας. Έτσι θεώρησαν σωστό, ο κάθε αρχηγός για να μπορεί να κυβερνάει δίκαια, να έχει κοντά του και ανθρώπους που θα προέρχονται αντιπροσωπευτικά από όλες τις μεγάλες ομάδες, {βλέπε τάσεις η βλέπε κόμματα }για να μπορεί να ακούει και την δική τους γνώμη, προκείμενου να κυβερνάει δίκαια ,αλλά και αυτοί να μπορούν να τον ελέγχουν στην διοίκηση αυτής της χώρας, για να μην κάνει αυτός ότι θέλει.

Αυτό από κάποιους ονομάστηκε δημοκρατία.!!!

Έτσι έφτασε κάποια στιγμή αυτή η συγκεκριμένη χώρα πλέον, που μιλάμε τόση ώρα να θέλει τριακόσιους εκπροσώπους του λαού, για να μπορεί να λειτουργήσει, προκειμένου να ασκεί η εξουσία τα καθήκοντα της, για το καλό πάντα του συνόλου των κατοίκων της χώρας αυτής.

Άρχισαν λοιπόν να παίρνουν αποφάσεις και ξανά αποφάσεις και ξανά μανά αποφάσεις για το πώς θα ήταν καλύτερο να κυβερνήσουν τον κόσμο αυτής της χώρας.

Η δουλειά τους ήταν να παίρνουν αποφάσεις και μόνο. Ούτε τους ένοιαζε, {αλλά δεν είχαν και τις γνώσεις από την ζωή} για το αν οι αποφάσεις αυτές ήταν σωστές η όχι. Η αν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Αρκεί που έπαιρναν αποφάσεις. Αυτοί δεν δούλευαν ποτέ.!! Μόνο αποφάσεις έπαιρναν!!!!

Ηλίθιες αποφάσεις!!.

Είχαν βέβαια φροντίσει για τον εαυτό τους και οι τριακόσιοι να έχουν εξασφαλίσει, ότι δεν θα πάνε φυλακή για όποια ηλίθια απόφαση και αν έπαιρναν. Και έτσι συνέχιζαν να παίρνουν αποφάσεις εκ του ασφαλούς.

Ηλίθιες αποφάσεις!!.

Ώσπου κάποια μέρα είδαν ότι τόσο καιρό δεν παίρνανε σωστές αποφάσεις. Ότι είχαν κάνει πολλά, πάρα πολλά λάθη, ότι είχαν καταστρέψει την χώρα και τον κόσμο που τους εμπιστεύθηκε και άρχισαν να ρίχνει το φταίξιμο ο ένας στον άλλο.

Εσύ φταις που το’κανες αυτό. Οχι εσύ φταις που δεν με εμπόδισες να το κάνω. Και πάει λέγοντας. Εν τω μεταξύ ο κόσμος άρχισε να πεινάει. Δουλειά δεν είχε και άρχισε να φεύγει σε άλλες ποιο οργανωμένες ομάδες, κοινωνίες ,χώρες, για να ζήσει.

Όχι βέβαια ότι αυτό εμπόδισε τους τριακόσιους να συνεχίσουν τα ίδια. Κάθε μέρα δουλειά δεν είχαν και τσακωνόντουσαν ποιος είχε πάρει την ποιο λάθος απόφαση από τον άλλο.

Και φυσικά αφού ο κόσμος όλο και περισσότερο έφευγε από την χώρα για κάπου καλύτερα , αυτοί όλο και περισσότερο ανέβαζαν τους φόρους για να ισοσκελίσουν την ζημιά από αυτούς που έφυγαν.

Έτσι η ζωή όσων έμεναν ακόμα στην χώρα αυτήν γινότανε όλο και ποιο δύσκολη. Γι’ αυτό και φεύγανε και φεύγανε και φεύγανε ενώ οι τριακόσιοι εξακολουθούσαν να τσακώνονται για το ποιος φταίει παραπάνω και ανεβάζανε τους φόρους κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα ώσπου έφτασαν να ζητάνε από κάποιον που έβγαζε από την εργασία του δέκα ουδέν εύρων τον χρόνο{το ουδέν εύρων ήταν το νόμισμα της χώρας αυτής}να πληρώνει φόρο τριακόσια ουδέν εύρων.!!!

Τότε ήτανε που μέσα σε μια νύχτα μαζέψανε όλοι τα πράγματα τους και φύγανε από την χώρα αυτή παίρνοντας μαζί και ότι ουδέν εύρων τους είχαν απομείνει. Πήγαν σε άλλες χώρες καλύτερες, να συνεχίσουν την ζωή τους.

Το άλλο πρωί λοιπόν που ξημέρωσε, βρήκε την χώρα αυτή {που ξεκίνησε από έναν και έγιναν πολλοί,}άδεια και έρημη.

Μόνο οι τριακόσιοι είχαν μείνει, σε μια μεγάλη αίθουσα και εξακολουθούσαν να τσακώνονται για το ποιος φταίει, χωρίς να έχουν καταλάβει ότι όλοι οι άλλοι είχαν φύγει, αυτοί εξακολουθούσαν να βάζουν φόρους, να βγάζουν νόμους και να ετοιμάζουν καινούργια σχέδια για να σώσουν την χώρα.

Κατάλαβαν ότι ήταν μόνοι τους ,μόνον όταν χρειάστηκαν ένα ποτήρι νερό και δεν υπήρχε κανένας να τους το πάει. Και τότε κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με τρόμο….και έβαλαν τα κλάματα όλοι μαζί. Κλαίγανε με τις ώρες. Όχι γιατί κατάλαβαν τα λάθη που είχαν κάνει.!!! Αλλά επειδή συνειδητοποίησαν ότι από δω και πέρα πρέπει να παίρνουν το νερό μόνοι τους…..


Ηθικόν δίδαγμα.; Κανένα!!!!!

Δεν υπάρχει τίποτα το ηθικό σε αυτό που μόλις περιέγραψα. Αν με το ζόρι, πρέπει ντε και καλά, κάτι να καταλάβουμε, ας πούμε ότι αυτό που βγαίνει από αυτή την ιστορία είναι ότι αυτή η χώρα ,αλλά και η κάθε χώρα έχει τους αρχηγούς που της αξίζουν.!!!

Και σίγουρα σε αυτήν την χώρα που μόλις περιέγραψα αλλά και στον πλανήτη ολόκληρο χρειάζονται νέες αξίες ,νέες ιδέες και ιδανικά, νέα πιστεύω ,νέος αρχηγός!!!! Για να κάνει πάλι μια νέα αρχή ,αυτή η χώρα , ο πλανήτης, όλη η ανθρωπότητα ,πρέπει να ξεκινήσει πάλι από τον έναν…………

Κάποιον που εναρμονισμένος με το σχέδιο του δημιουργού μας, θα μπορεί να οδηγήσει την ανθρωπότητα στην ΥΠΕΡΒΑΣΗ και στην ΘΕΟΣΗ . Στην καταξίωση του ανθρώπου στο ΣΥΜΠΑΝ.
John Fenix

 

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Ανοικτή επιστολή σε όλους όσους αρέσει να ψάχνουν την αλήθεια.ΘΕΜΑ. ΠΙΘΑΝΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΜΠΙΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ




Αγαπητοί ερευνητές της αλήθειας.


Η επιστολή μου αυτή απευθύνεται σε εσάς, με την ιδιότητα σας σαν  σκεπτόμενοι Έλληνες  και σαν Ελεύθερα μυαλά. Όσοι δεν αισθάνονται έτσι ,παρακαλώ να μην συνεχίσουν την ανάγνωση αυτού του κειμένου.
Στις δύσκολες ημέρες που περνάει η χώρα μας, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, κάποιες σημαντικές κατά την γνώμη μου, πληροφορίες και απόψεις που πιστεύω ότι θα σας ενδιαφέρουν.
Συγκεκριμένα θέλω να αναφερθώ στον ρόλο των Ελληνικών τραπεζών και στον παράνομο τρόπο που διεκπεραίωσαν και διεκπεραιώνουν ,όλα τα στεγαστικά δάνεια ,που με την ανοχή αλλά και την εγκληματική συνέργια ,πρακτική και συγκάλυψη τους ,το Ελληνικό Δημόσιο απώλεσε την τελευταία 20ετία δισεκατομμύρια εσόδων από φόρους.
Μου κάνει εντύπωση που ενώ το θέμα είναι ξεκάθαρο{κατά την άποψη μου},κανένας δεν το έχει αγγίξει έως τώρα. Ας αρχίσω να ξεδιπλώνω τα γεγονότα και τους συλλογισμούς μου γύρω από αυτό ,για να μην σας  κουράσω με την επιστολή μου αυτή.
Είναι γνωστό ότι κάθε ακίνητο έχει την αντικειμενική αλλά και την εμπορική αξία του.
Αυτή που η εφορία αναγνωρίζει σαν αξία και αυτή που η αγορά των ακινήτων το κοστολογεί στην πραγματικότητα. Επί σειρά ετών ,κατά την στιγμή της πώλησης, η πρακτική που υπάρχει, δίνει την δυνατότητα στον αγοραστή ,να γράψει στα συμβόλαια την αντικειμενική αξία ,να φορολογηθεί μόνο για αυτό το ποσόν και την υπόλοιπη αξία του ακινήτου, να την καταβάλει στον πωλητή σε μαύρα και αφορολόγητα χρήματα.
Στην ουσία πρόκειται για μια παράνομη συναλλαγή ,που για λόγους ανικανότητας {αφού δεν μπορεί να ελέγξει αλλιώς την παρανομία κατά την εξέλιξη της διαδικασίας}το Ελληνικό κράτος έχει αφήσει να υπάρχει.
Είναι κάτι που βολεύει όλους και για αυτό κανένας δεν έχει τολμήσει να ασχοληθεί έως τώρα. Λίγο πολύ όλοι έχουν αγοράσει η πουλήσει κάποιο ακίνητο με αυτήν την διαδικασία και δεν αισθάνονται καθαροί για να ανοίξουν τους ασκούς του Αιόλου σε ένα τέτοιο θέμα. Δεν θα ξεχάσω την τραγική εικόνα μέσα στην Ελληνική Βουλή , να βλέπω έναν Βουλευτή Δωδεκανήσου τότε της Νέας Δημοκρατίας {δεν θυμάμαι τώρα το όνομα του, από Άλφα άρχιζε }που έδινε εξηγήσεις για ένα ακίνητο που είχε αγοράσει για την κόρη του ,να ομολογεί εμπρός σε όλους τους Έλληνες Βουλευτές ,ότι αγόρασε το σπίτι σε μεγαλύτερη τιμή από ότι είχε γράψει στα συμβόλαια και κανένας να μην του ζητά εξηγήσεις για αυτή την παρασπονδία του.
Το άφησαν και πέρασε λες και δεν είχε μόλις ομολογήσει ότι έκλεψε έσοδα από το κράτος. Πρέπει να αναγνωρίσω ότι με την πάροδο των ετών , αυτό έχει γίνει μια πάγια τακτική και κανένας στην ουσία του θέματος, δεν αισθάνεται ότι παρανομεί.
Και εγώ απλά το αναφέρω σαν πρόλογο των όσων έχω να καταγγείλω στην συνέχεια, για να βοηθήσω  στην προσέγγιση και κατανόηση του θέματος που θα αναφέρω.
Το θέμα μου είναι ,ο παράνομος τρόπος που οι τράπεζες χειρίστηκαν αυτό το θέμα
Και επειδή πιστεύω ότι απευθύνομαι σε έξυπνους ανθρώπους ,αντί να μπω σε κουραστική και αναλυτική παρουσίαση του θέματος ,ελπίζοντας να γίνω κατανοητός, θα  σας παρουσιάσω το θέμα όπως ακριβώς το βλέπω, με την σιγουριά ότι αμέσως θα καταλάβετε το νόημα και την ουσία της καταγγελίας μου.
Αν πάει κάποιος σε μια οποιαδήποτε εμπορική τράπεζα ,για να πάρει ένα στεγαστικό δάνειο ,κατά την διάρκεια της ενημέρωσης του από τον υπάλληλο της τράπεζας για την διαδικασία που θα ακολουθηθεί, θα ακούσει μέσα σε όλα και το εξής. Π.Χ  Το ακίνητο που θέλετε να πάρετε έχει 400.000 ευρώ. Θα μας φέρεται τα συμβόλαια που θα είναι φτιαγμένα με την αντικειμενική αξία {π.χ 150.000}και εμείς θα σας δώσουμε όλο το ποσόν.!!!!!!!!! { Παρότρυνση της τράπεζας προς τον πελάτη για να παρανομήσει, κλέβοντας την εφορία με την συνέργια της τράπεζας}
Ακόμα όμως και εάν ο πελάτης ρωτήσει πρώτος σχετικά με αυτό, η απάντηση {παρότρυνση, συμβουλή} του υπαλλήλου της τράπεζας θα είναι η ίδια.
Η τράπεζα στέλνει λοιπόν έναν μηχανικό της ,για να εκτιμήσει την πραγματική αξία του ακίνητου. Η εκτίμηση έρχεται και αναγράφει φυσικά την αξία του ακινήτου 400.000 ευρώ.
Ο πελάτης καταθέτει τα συμβόλαια που αναγράφουν 150.000 ευρω και παίρνει δάνειο 400.000.. Διαφυγή εσόδων για το κράτος ,φόρος που αναλογεί σε 250.000 ευρω με την ανοχή, την παρότρυνση αλλά και το νομικό κουκούλωμα της τράπεζας..
Ολοι  οι φάκελοι λοιπόν των στεγαστικών δανείων ,σε όλες τις εμπορικές τράπεζες, έχουν μέσα την εκτίμηση των μηχανικών ,σε άλλη αξία και τα συμβόλαια σε αρκετά μικρότερη ,ενώ το δάνειο είναι τελικά στο ποσόν της εκτίμησης του μηχανικού.
Δεν γνωρίζω ,νομικά πως το έχουν καλύψει αυτό το κενό οι τράπεζες.
Και δεν γνωρίζω τι σόι ελέγχους, κάνει μετά η Τράπεζα της Ελλάδος στα δάνεια αυτά.
Όχι ότι τους ενδιαφέρει, αφού μέσα στην αλαζονεία τους πιστεύουν ότι κανείς δεν μπορεί να τους κάνει τίποτα, αφού όλοι φοβούνται και έχουν ανάγκη τις τράπεζες..
Όπως προανέφερα ,αυτό είναι μια πάγια τακτική ετών στην ελεύθερη αγορά ακινήτων. Αν όμως αυτό είναι νόμιμο η όχι στην ουσία του δεν το γνωρίζω.
Σίγουρα όμως αποτελεί τεράστια απώλεια εσόδων για το Ελληνικό κράτος.
Το θέμα μου είναι ο ρόλος της τράπεζας σε αυτό το θέμα. Αν για οποιονδήποτε λόγο, αυτό είναι παράνομο η απλά ηθικά παράνομο ,τότε η τράπεζα με την παρότρυνση ,την ανοχή και την νομική ομπρέλα  συγκάλυψης του γεγονότος δεν έχει προβεί σε παρανομία ουσιαστική η ηθική;
Τότε η τράπεζα με την στάση της δεν έχει συμπράξει στην απώλεια δισεκατομμυρίων για το ελληνικό κράτος; Δεν έχει διαπράξει απάτη;
Δεν διαθέτω αριθμητικά στοιχεία για να υπολογίσω το μέγεθος των διαφυγόντων εσόδων του κράτους. Είμαι σίγουρος όμως ,ότι αν κάποιος έχει την δυνατότητα να κάνει έναν πρόχειρο υπολογισμό για τα ποσά που όλες οι τράπεζες ,έχουν δώσει σε στεγαστικά δάνεια τα τελευταία 20 χρόνια και σε συνάρτηση με το γεγονός ότι όλοι γράφουν την αντικειμενική αξία στα συμβόλαια, το ποσόν που θα βγει τελικά θα σε εκπλήξει αν σκεφτείς ότι τις περισσότερες φορές, η εμπορική αξία είναι πολύ μεγαλύτερη ακόμα και από το 100% της αντικειμενικής. Δηλαδή ,όσα έχουν δώσει οι τράπεζες για 20 χρόνια,{στην χαμηλότερη περίπτωση η διαφορά  στο 100%} να δούμε τι φόρο θα εισέπραττε το κράτος αν φορολογούσε άλλη μια φορά  αυτό το ποσόν.
Η απώλεια όμως των εσόδων δεν σταματά εδώ. Χαμηλότερες αξίες στα συμβόλαια σημαίνουν χαμηλότερες αμοιβές σε συμβολαιογράφους και δικηγόρους{ Λιγότερα έσοδα από την φορολογία τους} και λιγότερο κόστος στα υποθηκοφυλακεία {λιγότερα έσοδα για το κράτος}κ.λ.π
Αποδείξεις υπάρχουν στους φακέλους των πελατών  σε όλα τα στεγαστικά δάνεια.
Αν στείλει κάποιος δημοσιογράφους σε ρόλο πελατών σε όλες τις τράπεζες θα έχει και οπτικοακουστικό υλικό από υπαλλήλους της τράπεζας που θα σας συμβουλεύουν   για να προβείτε σε όσα προείπα.. Εδώ φυσικά μπορεί να προκύψουν και ποινικές ευθύνες των υπαλλήλων  της τράπεζας, {αν τελικά αποδειχτεί παράνομη η στάση των τραπεζών },αφού θα συμβουλεύουν στην ουσία τους πελάτες τους να διαπράξουν παρανομία έναντι του Ελληνικού Δημοσίου με την νομική συγκάλυψη της τράπεζας.
Υπάρχει βέβαια και άλλο θέμα που προκύπτει από αυτή την συναλλαγή. Αυτό βέβαια δεν έχει σχέση με τις τράπεζες αλλά με την φοροδιαφυγή {που όλοι κόπτονται να την πατάξουν} αυτών που πούλησαν. Σύμφωνα με τον νόμο ,όταν κάποιος πουλήσει ένα ακίνητο ,την επόμενη φορολογική χρονιά ,πρέπει να βάλει στην δήλωση του τα συμβόλαια και να αναφέρει στην εφορία το ποσόν της πώλησης, σαν αφορολόγητα έσοδα από πώληση ακινήτου{αφού τον φόρο τον έχει πληρώσει ο αγοραστής}
Η λοιπόν η εφορία κοιμάται και δεν βλέπει ότι αυτός πούλησε ένα ακίνητο 400.000
{ αν αυτό το ποσόν έχει δηλώσει}ενώ στα συμβόλαια αναγράφει 150.000 ευρω ή δεν δήλωσε τις 400.000 και δήλωσε 150.000 ,πού πάλι κοιμάται η εφορία , αφού ξέροντας ότι κανένας δεν κάνει συμβόλαια στην εμπορική αξία , θα έπρεπε να το ψάξει καλύτερα το θέμα στις τράπεζες. Γιατί κάπου θα υπάρχουν μαύρα λεφτά 250.000 ευρώ αφού ο αγοραστής θα δηλώνει ότι πείρε δάνειο 400.000 ευρώ.
 Όπως και να είναι δηλωμένο ,υπέχει φοροδιαφυγή αλλά και ύποπτη συναλλαγή  μεταξύ του αγοραστή και του πωλητή. Και βέβαια όλα αυτά γίνονται με την αρωγή και βοήθεια από τις τράπεζες.
Όπως όμως είπα και πριν ,το θέμα μου δεν είναι να καταγγείλω την φοροδιαφυγή που υπάρχει σε αυτόν τον τομέα. Ο κάθε άνθρωπος, έχει δικαίωμα στον καθημερινό αγώνα που κάνει για να πετύχει κάτι καλύτερο για αυτόν και την οικογένεια του, να ΄΄εκμεταλλεύεται΄΄ τις ευκαιρίες που του δίνει ένα κοιμισμένο σύστημα για να ωφεληθεί.
 Θέλω να καταγγείλω την στάση των τραπεζών που με την ανοχή ,τις συμβουλές και την εν τέλει νομική συγκάλυψη του θέματος ,έχουν παρανομήσει και είναι υπεύθυνες για την τεράστια απώλεια εσόδων της χώρας ,σε ότι τουλάχιστον αφορά το δικό τους μερίδιο ευθύνης ,στις αγοραπωλησίες ακινήτων μέσω των δανείων που χορηγούν.
Χρήματα που αν τα είχαμε ,μπορεί να μην ήμασταν υποχρεωμένοι σε μνημόνια και καταστροφές.
Το αστείο βέβαια που μου χτυπάει στο μυαλό όση ώρα  γράφω, θα ήταν ,αν τελικά  μας πει κάποιος {καθαρός}νομικός ,ότι τελικά παρανομούν οι τράπεζες και εξετάζοντας το θέμα με μια άλλη οπτική γωνία ,να έβλεπε ότι αυτό, εκτός όλων των άλλων ,καθιστούσε με κάποιον τρόπο, αυτόματα άκυρες όλες τις δανειακές συμβάσεις {αφού όλο το συμβόλαιο είναι προϊόν παρανομίας} και εάν ο δανειολήπτης ισχυριστεί ότι έτσι τον συμβούλεψαν, να βγει τελικά ωφελημένος από όλα αυτά.
Αυτό όμως ίσως να συνέβαινε σε κάποια χώρα όπου υπάρχουν νομικές αξίες και φιλότιμο. Ή έστω φαντασία. Τέλος πάντων.
Γνωρίζω ότι είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό θέμα , που αφορά τεράστια συμφέροντα και μπορεί να προκαλέσει έναν μεγάλο σεισμό στα θεμέλια όλου του συστήματος. Για αρκετούς μήνες σκέπτομαι το θέμα αν πρέπει να το ανακινήσω η όχι.
 Μετά πάλι έρχονται οι ΄΄άλλες σκέψεις΄΄ , να μου θυμίσουν ότι αν τελικά οι τράπεζες παρανομούν ,γιατί να τις προστατέψω με την ανοχή μου;.
 
 Τώρα έρχεται η δική σας η σειρά. Η σειρά του κάθε ελεύθερου ανθρώπου που θέλει να σκέπτεται ελεύθερα. Όποιος έχει την δυνατότητα , τα μέσα και την πίστη στο σωστό, ας το ανακινήσει. Ας το ψάξει. Ας το καταγγείλει. Και αν φταίνε οι τράπεζες ας πληρώσουν. Δεν μπορεί να υποφέρει ένας ολόκληρος λαός για να ευημερούν οι τράπεζες εις βάρος του. Κάπου θα υπάρχει κάποιος εισαγγελέας, κάποιος από την εφορία ,κάποιος νομικός που θα αισθανόταν ότι το θέμα σηκώνει έρευνα .

John Fenix

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Ένα ξέρω ,ότι τίποτα δεν ξέρω!!!



Ένα ξέρω ,ότι τίποτα δεν ξέρω!!!
Μ’ αυτά τα λόγια ενός σοφού ,χρόνια που υποφέρω.
Χρόνια στον νου μου, που  την αλήθεια αναζητώ.
Χρόνια πολλά που ψάχνω ,απαντήσεις για να βρω.


Όταν σοφό με λέει εμένα ο κόσμος , υποφέρω.
Γιατί γνωρίζω πια καλά ,πως τίποτα δεν ξέρω.
Μισές αλήθειες μοναχά, μου έδωσαν να ζω.  
Την όλη αλήθεια ,όμως θέλω και αυτήν ζητώ. 

Δεν πίστεψα εγώ ποτέ, στού μπαμ ,αυτή την θεωρία
Όλα αυτά φαντάζουνε ,σαν τα μελλοντικά  αστεία
Ήταν τυχαίο αυτό το μπαμ και όλα όσα έχουν γίνει;
Η ήταν κάποιος άπειρα σοφός , που άναψε το φιτίλι;


Ο κόσμος λέει ,πως όλα τα έχει φτιάξει ο Θεός.
Αυτό κι εγώ που λέω. Αλλά… πως έγινε αυτός;
Ότι μου λένε ,εύκολα ,ποτέ μου δεν  πιστεύω.
Σε δεύτερη σκέψη ,το μυαλό μου ταξιδεύω.


Πίσω από ότι γίνεται, πάντα εγώ γυρεύω την αιτία.
Η πρώτη εικόνα που κοιτώ ,σε εμένα δείχνει αστεία.
Πίσω από ότι βλέπω , πάντοτε ,άλλο ψάχνω να βρω.
Στο βάθος της εικόνας η αλήθεια και αυτήν  αναζητώ.

Αν στο μυρμήγκι ψίχουλο ,το χέρι μου πετάξει.
Το μάννα πέφτει εξ ουρανού, εκείνο θα φωνάξει!!
Ένα έντομο που πνίγεται, αν βγάλω απ’ το νερό.
Στα μάτια του τότε εγώ ,δεν μοιάζω με Θεό; !!


Για ποιον στο σύμπαν ,το μυρμήγκι είμαι άραγε εγώ;
Κι αυτός στο σύμπαν ,για ποιον μυρμήγκι τάχα είναι;
Σαν έντομο  του σύμπαντος εγώ , αν πέσω στο νερό;
Ποιος  θα με σώσει η θα πει ,μες το νερό σου μείνε;


Πάνω από εμένα  ποιος ;και πάνω από εκείνον τι;
Πάρα πολλά  ερωτήματα, χιλιάδες αναπάντητα γιατί.
Και όσο ετούτα σκέπτομαι, και  απλώνω το μυαλό.
Λυπάμαι που οι άνθρωποι ,με έχουνε για σοφό.


Ένα ξέρω ,ότι τίποτα δεν ξέρω!!!
Μ’ αυτά τα λόγια ενός σοφού ,χρόνια που υποφέρω.
Χρόνια στον νου μου, που  την αλήθεια αναζητώ.
Χρόνια πολλά που ψάχνω ,απαντήσεις για να βρω.


Πια είναι η ενέργεια αυτή ,στο σύμπαν που κυλά;
Που αν τα πας καλά μ’ αυτήν, όλα σου παν καλά;
Για όλα ψάχνομαι παντού  και απάντηση γυρεύω.
Για ότι οι άλλοι μου μιλούν, εύκολα δεν πιστεύω.

Αυτόν που αγαπάει ο Θεός,  λένε ,τον δοκιμάζει.
Και όταν την τάξη του περνά ,τότε και τον δοξάζει.
Τυχαίο λάθος είμαστε ; του σύμπαντος μικρόβια;
Η πνεύματα υπό δοκιμή ;  παλιά , υπεραιωνόβια;


Που πάει η ανθρώπινη ψυχή ,από τον θάνατο μετά;
Χάνεται; εξαφανίζεται ; η στα ψηλά ζει και πετά;
Τέτοια περνάν από το μυαλό κι απάντηση γυρεύω.
Στην γνώση ,σε άλλο επίπεδο , θα ήθελα να ανέβω.


Αν εξωγήινοι κι αλλού ,στο σύμπαν τάχα υπάρχουν;
Αναρωτιόμαστε όλοι μας και αν εδώ θα φτάσουν;
Εγώ κοιτάω ποιο βαθιά ,σ’ αυτό που λένε οι τόσοι.
Για μένα το ερώτημα ,δεν είναι το αν, αλλά το πόσοι;


Ποια δύναμη, άλλους τους ζει ,μες τα χρυσά ντυμένους;
Ενώ οι υπόλοιποι άλλοι ζουν ,σαν τους καταραμένους;
Τι είναι η τύχη που ζητούν ,του κόσμου οι απελπισμένοι;
Αλλά αυτή πηγαίνει πάντοτε ,σε όσους είναι βολεμένοι;


Γιατί την γνώση που εγώ  ζητώ ,το σύμπαν μου στερεί;
Και αν δοκιμάσω να την βρω, με τον Αδάμ με απειλεί;
Τοις εκατό το δέκα λένε ,δουλεύει το ανθρώπινο μυαλό.
Το άλλο ενενήντα όμως ,που χρόνια εγώ , ζητώ να βρω.


Είμαστε όντα άξια; με σχέδιο φτιαγμένα ,θειων νοημάτων;
Η κήπος με λαχανικά; για την συγκομιδή συναισθημάτων;
Για αυτά και άλλα το μυαλό ρωτώ,  απάντηση που  ψάχνω.
Είμαι του μπαμ ατύχημα ; η υπάρχει λόγος που υπάρχω;


Όσους γνωρίζω τους ρωτάω για  αυτά, απάντηση κανείς.
Και όλοι γελάνε και μου λένε ,μην τα σκαλίζεις θα καείς.
Εγώ πιστεύω ,απ’ τον Θεό να μάθω, αν ήτανε απαγορευμένο.
Δεν θα είχα τον μηχανισμό, τα ερεθίσματα αυτά να παίρνω.!!!  .


Όλα στον νου γυρίζουνε ,χιλιάδες αναπάντητα  γιατί .
Ψάχνω εδώ ,κοιτάω αλλού , καμιά απάντηση σωστή.
Και όσο ετούτα σκέπτομαι, και  απλώνω το μυαλό.
Λυπάμαι που οι άνθρωποι ,με έχουνε για σοφό.


Ένα ξέρω ,ότι τίποτα δεν ξέρω!!!
Μ’ αυτά τα λόγια ενός σοφού ,χρόνια που υποφέρω.
Χρόνια στον νου μου, που  την αλήθεια αναζητώ.
Χρόνια πολλά που ψάχνω ,απαντήσεις για να βρω.


Μην  είμαι ένα μικρό τσιπακι ,κάποιου υπολογιστή;
Τούτο πολλές φορές ως τώρα  , το έχω αναλογιστεί.
Ένα τσιπακι τόσο δα, με μια ασήμαντη ,μηδαμινή αξία;
Χωρίς ρόλο σημαντικό ,στού υπολογιστή την λειτουργία;

Μήπως ότι στα μάτια μου ,φαντάζει  αληθινό;
Είναι ένα ψέμα μέγιστο, μην είναι κάτι εικονικό;
Μήπως ότι μου μάθανε ,τάχα πως είναι αλήθεια;
Είναι μια τέλεια συλλογή ,με κάποιων παραμύθια;


Γιατί η γνώση που ζητώ στο σύμπαν, να είναι κλειδωμένη; 
Απ’ του μυαλού το δέκα τα εκατό , να είναι  απαγορευμένη;
Με του Αδάμ την απειλή ,γιατί την γνώση μου στερούνε;
Τι που αν θα μάθω τάχα εγώ ,έχουν να φοβηθούνε;

Εγώ την γνώση επιζητώ, του σύμπαντος την πάσα αλήθεια.
Ετούτη η αναζήτηση, χρόνια μου έγινε βαριά συνήθεια.
Έτσι απόψε το τολμώ ,στον κάτοχο της γνώσης να ζητήσω.
Για μια στιγμούλα,  την γνώση που γυρεύω να αποκτήσω.


Για μια στιγμούλα μόνο μια, εσύ των πάντων γνώστη.
Δώσε μου την γνώση που ζητώ και έχω ανάγκη τόση.
Του σύμπαντος τα μυστικά ,άσε εμένα  να γνωρίσω.
Και την ψυχή απ’ το σώμα μου ,άσε με να χωρίσω.


Δείξε μου αλήθειες που ζητώ, αλήθειες που γυρεύω.
Που τόσα χρόνια στο μυαλό, τις νύχτες ανιχνεύω.
Σαν τον Αδάμ έτσι και εγώ, την γνώση αναζητάω.
Την άγνοια δεν την μπορώ, στην άγνοια πονάω.

Πάνω από εμένα  ποιος ;και πάνω από εσένα τι;
Χιλιάδες τα  ερωτήματα, μάθε μου απόψε τα γιατί.
Δώσε μου όλη την γνώση σου, μην κρύψεις μυστικό.
Να μην ντραπώ πια στην ζωή ,αν θα με πουν σοφό.


Ταξίδεψε με μακριά ,στού σύμπαντος τα άπειρα τα όρια.
Για χάρη μου, δώσε  στην γνώση μου ,όλα τα περιθώρια.
Και αν στην γνώση το μυαλό μου, δεν αντέξει δυστυχώς.
Πριν να καεί θα ξέρω ,ότι για μια στιγμή, ήμουν σοφός!!


Έτσι και έγινε λοιπόν, απόψε ,για μια στιγμή ήμουν σοφός.
Και αύριο στην γειτονιά ,θα εμφανιστεί ακόμα ένας τρελός.
Χαίρομαι τώρα που ποτέ ,σοφό ξανά δεν θα με ξαναπούνε.
Για ότι είδα θα μιλώ ,μα οι σοφοί θα λένε ,έναν τρελό ακούνε.!!!


John Fenix

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Μπορείς μου λες



Μπορείς μου λες
Μέσα σε δάσος μαγεμένο να βαδίζεις
Χωρίς νεράιδες και αερικά να λογαριάζεις
Και όταν τους ίσκιους απ’ τα δέντρα θα φοβάσαι
Από τον φόβο σου, ποιο δυνατή εσύ να’ σαι

Μπορείς μου λες
Με δράκους και ιππότες να παλέψεις
Καράβια με κουρσάρους να κουρσέψεις
Στα σύννεφα σαν Πήγασος λες θα πετάξεις
Σαν άγγελος μου λες πως στον Θεό θα φτάσεις


Δεν  απορώ  λοιπόν μετά ,που δεν μπορείς
Να αγαπήσεις στην ζωή κάποιον στα αλήθεια
Εκεί που ψάχνεις , πώς θες αγάπη για να βρεις;
Αφού η αγάπη που ζητάς δεν ζει στα παραμύθια

John Fenix

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Προσευχή στην Παναγία την Γιάτρισσα.

  

















Γλυκιά μου Παναγιά
Του Κύριου και Θεού μου η Μητέρα.
Ανθρώπων ασθενούντων Γιάτρισσα.

Στο Άγιο σου εικόνισμα, με αγάπη και δέος γονατίζω
Κάτι που θέλω να σου πω, βγαλμένο απ’την ψυχή ,σου ψιθυρίζω
Με βρήκαν θύελλες ζωής, καλή μου Παναγία
Βάσανα και άτυχες στιγμές, μου έβλαψαν την υγεία.
Πονώ και κλαίω Μάνα μου και του Θεού μου Μάνα.
Με δάκρυα βγαλμένα απ’ την ψυχή και σου ζητώ το θάμα.
Θεράπευσε με Παναγιά, τόσο που σ’ αγαπώ, τόσο που σε πιστεύω.
Τούτο το θαύμα Γιάτρισσα, για εμε να κάνεις ,σου γυρεύω.
Έχεις τον τρόπο Γιάτρισσα Παναγιά ,έχεις τον τρόπο τον δικό σου!!
Φτάνει μια λέξη, Μάνα ,εσύ να πεις, στον Κύριο μου και υιό σου.
Γίνου για εμε μεσίτρια, μίλα για εμε, την χάρη θα στην κάνει.
Μια λέξη μόνο Παναγιά. Για να γίνω καλά, μια λέξη μόνο φτάνει!!!


John Fenix